Cybercriminaliteit

De meest algemene definitie van cybercriminaliteit werd in 1983 vastgesteld tijdens de bijeenkomst van de Expertscommissie van de Europese Economische Gemeenschap in Parijs en luidt als volgt: "Elke onrechtmatige, immorele of ongeoorloofde handeling in een systeem dat informatie verwerkt of gegevensoverdracht mogelijk maakt op basis van geautomatiseerde verwerking, vormt een cybermisdrijf."[1] Gezien deze definitie maakt de snelle ontwikkeling van technologie en het feit dat deze een onmisbaar onderdeel van ons leven is geworden, het lastig om een ​​specifiek misdrijf te definiëren. Hoewel de wetgever in het Turkse Wetboek van Strafrecht misdrijftypen heeft opgenomen onder de noemer "Misdrijven op het gebied van informatietechnologie", is dit onvoldoende. Veel wetten bevatten echter bepalingen voor misdrijven die via informatiesystemen worden gepleegd, hetzij als verzwarende omstandigheden, hetzij als misdrijven die via informatiesystemen worden gepleegd. In feite is het heel goed mogelijk geworden om via informatiesystemen vele andere soorten misdrijven te plegen. Vanuit dit perspectief, wanneer we de omgeving waarin cybercriminaliteit wordt gepleegd beschouwen als het "internet", kunnen we zien dat het genoemde onrechtmatige gedrag vele fundamentele punten raakt, zoals de privacy van het privéleven, de bescherming van persoonsgegevens, de eer en waardigheid van de persoon, de seksuele onschendbaarheid en eigendomsrechten.[2]

• Onderzoek naar misdrijven die zijn geregeld in het Turkse Wetboek van Strafrecht
• Artikel 243 van het Turkse Wetboek van Strafrecht – Onrechtmatige toegang tot een informatiesysteem: Deze bepaling, die onrechtmatige toegang tot of onrechtmatig verblijf in een informatiesysteem definieert, heeft een zeer breed toepassingsgebied. De daaropvolgende paragrafen van het artikel regelen ook de onrechtmatige overdracht van gegevens via technische middelen als een afzonderlijk misdrijf.
• Artikel 244 van het Turkse Wetboek van Strafrecht – Het belemmeren, verstoren, vernietigen of wijzigen van gegevens: De titel van het artikel somt de alternatieve handelingen op die onder dit type misdrijf vallen en biedt daarmee een algemene bepaling. Er wordt echter opgemerkt dat de straf met de helft wordt verhoogd indien deze handelingen worden gepleegd tegen een bank/kredietinstelling of een overheidsinstelling/organisatie.

Men mag niet vergeten dat, aangezien de wetgever algemene bepalingen heeft opgenomen, elk artikel feitelijk een breed scala aan gebieden bestrijkt. In zo'n belangrijk gebied, waarmee we in ons dagelijks leven verweven zijn, zou een dergelijke regeling leiden tot situaties die een schending vormen van het beginsel van "legaliteit" en het "verbod op analogie", fundamentele beginselen van het strafrecht. Artikel 244/4 van het Turkse Wetboek van Strafrecht stelt: "Tenzij de in de voorgaande paragrafen omschreven handeling resulteert in een onrechtmatige winst voor zichzelf of een ander, en dit geen ander misdrijf oplevert (...)". Hoewel artikel 244/4 van het Turkse Wetboek van Strafrecht het misdrijf van het verkrijgen van een onrechtmatige winst via een informatiesysteem regelt, is het noodzakelijk om de artikelen 142/2-e (verzwaarde diefstal) en 158/1-f (verzwaarde fraude) van het Turkse Wetboek van Strafrecht in dit verband te beoordelen. Bij deze beoordeling is het van belang of de gegevens al dan niet als roerende goederen worden beschouwd. Aangezien de wet geen bepaling bevat die stelt dat "data" een roerende zaak is – Wet nr. 5651... Artikel 2/1-k van het Turkse Wetboek van Strafrecht: "Data: Elke waarde die door een computer kan worden verwerkt" – kan niet worden geconcludeerd dat er sprake is van diefstal.[3] Wat betreft het misdrijf van fraude, aangezien de formulering van het artikel vereist dat het slachtoffer een persoon is die wordt misleid door het frauduleuze gedrag van de dader, kan de handeling die tegen het informatiesysteem is gepleegd niet als fraude worden beschouwd.[4]

• Artikel 245 van het Turkse Wetboek van Strafrecht – Misbruik van bank- of creditcards: Artikel 245/1 regelt het gebruik van de creditcard/bankpas van een ander zonder diens toestemming, met als doel zichzelf of anderen voordeel te verschaffen. Artikel 245/2 behandelt het misdrijf dat wordt gepleegd bij het produceren, verkopen, overdragen, kopen of accepteren van vervalste bank- of creditcards. De bepaling betreffende het verkrijgen van voordeel voor zichzelf of anderen door het gebruik van een vervalste bank- of creditcard wordt ook behandeld in het derde lid. Het vierde lid van het artikel stelt dat de betreffende handelingen niet worden bestraft indien ze worden gepleegd tegen een echtgenoot, voorouders/nakomelingen, schoonfamilie van dezelfde graad, adoptieouders, adoptiekinderen of broers en zussen die samenwonen, op een wijze die hen schade berokkent.
• Artikel 245/A van het Turkse Wetboek van Strafrecht – Verboden apparaten of programma's: Indien technische apparaten, computerprogramma's, wachtwoorden of beveiligingscodes worden vervaardigd met het doel misdrijven te plegen waarbij informatiesystemen als hulpmiddel worden gebruikt, of met het doel de in dit artikel genoemde misdrijven te plegen, dan vormen de vervaardiging, invoer, verzending, het vervoer, de aanvaarding, de verkoop, de aankoop of het te koop aanbieden ervan eveneens een misdrijf in de zin van dit artikel.
• Artikel 246 van het Turkse Wetboek van Strafrecht – Toepassing van veiligheidsmaatregelen op rechtspersonen: Rechtspersonen die oneerlijk voordeel behalen door het plegen van de in dit artikel gereguleerde misdrijven, zijn onderworpen aan specifieke veiligheidsmaatregelen.

Samenvattend lijkt het erop dat de wetgever tekortschiet in zijn wettelijke regelingen gezien de huidige ontwikkelingen. Zonder specifieke regelgeving betreffende cybercriminaliteit, of meer in het algemeen "cyberwetgeving", zullen schendingen van de fundamentele beginselen van het strafrecht onvermijdelijk zijn. Bovendien, gezien het feit dat veel misdrijven die niet in het Turkse Wetboek van Strafrecht zijn gedefinieerd, worden gepleegd via informatiesystemen en internet, vereist dit vraagstuk serieuze aandacht. Met name kinderen staan ​​voor de noodzaak om veel misdrijven tegen kinderen in de online omgeving te voorkomen, wat zowel moeilijk als controversieel is. Het is daarom lastig om cybercriminaliteit in kaart te brengen, en de bestaande wettelijke regelingen zijn, zoals gezegd, ontoereikend.

[1] Altunok, E. & Vural, AF (2016), “Cybercrimes, Auditing”, (8), p. 75, https://dergipark.org.tr/tr/pub/denetisim/issue/22473/240402

[2] Leeftijd, blz. 77-78.

[3] Yılmaz Yazıcıoğlu, “Het misdrijf van het verkrijgen van onrechtvaardig voordeel door middel van informatiesystemen”, Crime and Punishment Journal 2009

Nummer: 4, https://www.sucvecezadergisi.com/2009_4/  p.6.

[4] Leeftijd, blz. 7.