STRAFRECHTELIJKE SANCTIES VOOR SCHENDING VAN INTELLECTUELE EIGENDOMSRECHTEN

Strafrechtelijke sancties en rechtsmiddelen bij inbreuk op intellectuele-eigendomsrechten

Ingang

Intellectuele en industriële eigendomsrechten zijn uitgegroeid tot een van de belangrijkste economische activa in de huidige informatiemaatschappij. Auteurs, merkhouders, octrooihouders en ontwerpers hebben intellectuele eigendomsrechten nodig om de vruchten van hun creativiteit te beschermen en commercieel te benutten. Inbreuk op deze rechten leidt niet alleen tot economische verliezen, maar ondermijnt ook het juridische kader dat creativiteit stimuleert. Daarom zijn effectieve juridische middelen en afschrikkende sancties noodzakelijk voor de bescherming van intellectuele eigendomsrechten.

In de Turkse wetgeving worden strafrechtelijke sancties voor inbreuken op intellectuele eigendomsrechten de Wet op Intellectuele en Artistieke Werken nr. 5846, het Decreetwet op de Bescherming van Octrooirechten nr. 551 en de Wet op Industriële Eigendom nr. 6769. Dit artikel bespreekt de strafrechtelijke sancties en rechtsmiddelen voor inbreuken op intellectuele eigendomsrechten, met toelichting in het kader van de relevante wetsartikelen.

I. Strafrechtelijke sancties bij de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten

De strafrechtelijke sancties bij de bescherming van intellectuele eigendomsrechten variëren afhankelijk van de aard van de inbreuk. Deze sancties worden over het algemeen toegepast in gevallen van reproductie, distributie, verhuur, openbare uitzending en andere inbreuken op de financiële rechten van de auteursrechthebbende zonder diens toestemming.

Artikel 71 van de Wet op Intellectuele en Artistieke Werken nr. 5846 bestraft reproductie- en distributieactiviteiten die zonder toestemming van de auteur worden uitgevoerd. Dienovereenkomstig worden personen die een werk reproduceren, distribueren of commercieel verkopen zonder toestemming van de auteur, gestraft met een gevangenisstraf van 1 tot 5 jaar. Soortgelijke straffen gelden ook in gevallen waarin een werk wordt gebruikt door het te wijzigen of de oorspronkelijke aard ervan te verdraaien.

Artikel 71 – (Gewijzigd: 23-01-2008-5728/138 art.) Door schending van de morele, financiële of verwante rechten met betrekking tot intellectuele en artistieke werken die onder deze wet worden beschermd : 1. Iedereen die een werk, uitvoering, fonogram of productie verwerkt, weergeeft, reproduceert, wijzigt, verspreidt, openbaar maakt door middel van signaal-, geluids- of beeldoverdracht , publiceert, te koop aanbiedt, verkoopt, verhuurt of uitleent, of anderszins verspreidt, koopt voor commerciële doeleinden, importeert of exporteert, bezit of opslaat voor andere doeleinden dan persoonlijk gebruik, zonder de schriftelijke toestemming van de rechthebbende, wordt gestraft met een gevangenisstraf van één tot vijf jaar of een boete . 2. Iedereen die een werk van een ander als zijn eigen werk toeschrijft, wordt gestraft met een gevangenisstraf van zes maanden tot twee jaar of een boete. Indien deze handeling wordt gepleegd door verspreiding of publicatie , bedraagt ​​de maximale gevangenisstraf vijf jaar en kan geen boete worden opgelegd. 3. Iemand die citeert uit een werk zonder de bron te vermelden, wordt gestraft met een gevangenisstraf van zes maanden tot twee jaar of een boete. 4. Iemand die zonder toestemming van de rechthebbende een openbare verklaring aflegt over de inhoud van een werk dat niet openbaar is gemaakt, wordt gestraft met een gevangenisstraf van maximaal zes maanden. 5. Iemand die een onvoldoende, onjuiste of misleidende bron aanhaalt met betrekking tot een werk, wordt gestraft met een gevangenisstraf van maximaal zes maanden. 6. Iemand die een werk, uitvoering, fonogram of productie reproduceert, verspreidt, openbaar maakt of publiceert onder de naam van een andere bekende persoon, wordt gestraft met een gevangenisstraf van drie maanden tot één jaar of een boete . Degenen die de in het eerste lid van artikel 4 van deze wet genoemde handelingen zonder toestemming verrichten, en aanbieders van informatiecontent die de in deze wet erkende rechten blijven schenden , worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van drie maanden tot twee jaar, tenzij hun handelingen een misdrijf vormen dat een zwaardere straf vereist. Als iemand die een illegaal geproduceerd, bewerkt, gereproduceerd, gedistribueerd of gepubliceerd werk, uitvoering, fonogram of productie te koop aanbiedt, verkoopt of koopt, en vóór de vervolgingsfase onthult van wie hij deze materialen heeft verkregen , waardoor zijn arrestatie mogelijk wordt, kan de straf worden verlaagd of kan de rechter de straf zelfs geheel kwijtschelden.

De Wet op de Industriële Eigendom nr. 6769 regelt de strafrechtelijke sancties voor inbreuk op merk-, octrooi- en modelrechten. Artikel 30 van de wet bepaalt een gevangenisstraf van één tot drie jaar en een gerechtelijke boete voor diegenen die inbreuk maken op merkrechten. Deze sancties gelden voor personen die een merk gebruiken, imiteren of verkopen voor commerciële doeleinden zonder de toestemming van de merkeigenaar.

Artikel 30 -  en daarbij inbreuk maakt op de merkrechten van een ander Strafbepalingen met betrekking tot merkinbreuk: (1) Een persoon die goederen produceert of diensten verleent, te koop aanbiedt of verkoopt, importeert of exporteert, voor commerciële doeleinden inkoopt , bezit, vervoert of opslaat door middel van imitatie of bedrog, wordt gestraft met een gevangenisstraf van één tot drie jaar en een boete van maximaal twintigduizend dagen. (2) Een persoon die zonder toestemming een merkteken verwijdert dat de merkbescherming aanduidt van goederen of verpakkingen, wordt gestraft met een gevangenisstraf van één tot drie jaar en een boete van maximaal vijfduizend dagen . (3) Een persoon die zonder toestemming over de merkrechten van een ander beschikt door deze over te dragen, in licentie te geven of te verpanden, wordt gestraft met een gevangenisstraf van twee tot vier jaar en een boete van maximaal vijfduizend dagen. (4) Indien de in dit artikel genoemde overtredingen worden begaan in het kader van de activiteiten van een rechtspersoon, worden tevens specifieke veiligheidsmaatregelen getroffen. (5) Om een ​​straf op te leggen voor de in dit artikel genoemde overtredingen, is het een voorwaarde dat het handelsmerk in Turkije is geregistreerd. (6) Onderzoek en vervolging van de in dit artikel genoemde overtredingen zijn onderworpen aan een klacht. (7) Indien een persoon die goederen te koop aanbiedt of verkoopt die zijn geproduceerd door een handelsmerk van een ander na te bootsen, de bron van de goederen vermeldt en aldus de producenten in staat stelt te worden geïdentificeerd en de geproduceerde goederen in beslag te nemen, wordt hem geen straf opgelegd.

 

II. Juridische remedies

De juridische mogelijkheden die beschikbaar zijn in gevallen van inbreuk op intellectueel eigendom spelen een cruciale rol, zowel bij het verkrijgen van een schadevergoeding voor de door de rechthebbende geleden schade als bij het stoppen van de inbreuk. Deze juridische wegen worden over het algemeen bewandeld via civiele rechtszaken en kunnen verschillende vorderingen omvatten, afhankelijk van de gevolgen van de inbreuk.

a. Voorzorgsmaatregel

Een van de meest voorkomende juridische mogelijkheden in zaken betreffende inbreuk op intellectueel eigendom is het verzoek om een ​​voorlopige voorziening. Een voorlopige voorziening is een beschermende maatregel die bij de rechtbank wordt aangevraagd om de inbreuk te stoppen en verdere schade te voorkomen. In het geval van intellectueel eigendom omvatten verzoeken om een ​​voorlopige voorziening doorgaans eisen zoals het terugtrekken van het werk of product van de markt, het stopzetten van reproductieactiviteiten of het verbieden van commerciële verkoop.

Artikel 159 van de Wet op de Industriële Eigendom nr. 6769 bepaalt dat verzoeken om voorlopige maatregelen effectief kunnen worden ingezet, met name in gevallen van inbreuk op patenten en merken. Voorlopige maatregelen worden doorgaans snel door de rechter verleend wanneer de inbreuk urgent is.

b. Schadeclaims

In gevallen van inbreuk op intellectuele eigendomsrechten kunnen rechthebbenden een schadevergoeding eisen voor de materiële en morele schade die zij hebben geleden. Schadevergoedingsvorderingen worden doorgaans ingesteld om de economische verliezen en morele schade als gevolg van de inbreuk te compenseren. Vorderingen tot schadevergoeding in verband met inbreuk op intellectuele eigendomsrechten worden geregeld in artikel 68 van de Wet op Intellectuele en Artistieke Werken.

Volgens dit artikel kan in gevallen van inbreuk op de financiële rechten van de auteursrechthebbende de schadevergoeding die van de inbreukmakende partij kan worden geëist, bestaan ​​uit de daadwerkelijke schade als gevolg van de inbreuk, het gederfde inkomen van de auteursrechthebbende en de immateriële schade die door de inbreuk is veroorzaakt. Bovendien kan ook teruggave van onrechtmatig verkregen winsten van de inbreukmakende partij worden geëist.

In geval van inbreuk op financiële rechten: Artikel 68 – (Gewijzigd: 23-01-2008-5728/137 art.) Degenen die zonder schriftelijke toestemming van de rechthebbenden overeenkomstig deze wet reproducties , reproducties, verspreiding, weergave of overdracht van tekens, geluiden of beelden van een werk, uitvoering, fonogram of productie verwerken, reproduceren, verspreiden, weergeven of openbaar maken, kunnen door de rechthouders, in geval van een contract, een prijs eisen tot maximaal driemaal het bedrag dat zij hadden kunnen eisen of de marktwaarde vastgesteld overeenkomstig de bepalingen van deze wet . Indien de ongeoorloofde kopieën niet te koop worden aangeboden, kunnen de rechthebbenden de vernietiging van de gereproduceerde kopieën, de film, de mal en soortgelijke materialen die voor de reproductie zijn gebruikt, eisen, of de teruggave daarvan aan hen tegen een redelijke prijs die de productiekosten niet overschrijdt, of, in geval van een contract, een prijs tot maximaal driemaal het bedrag dat zij hadden kunnen eisen. Dit ontslaat de ongeoorloofde reproduceerder niet van zijn rechtsverantwoordelijkheid. Indien ongeautoriseerde kopieën te koop worden aangeboden, kan de rechthebbende een van de bepalingen in het tweede lid toepassen met betrekking tot de kopieën in het bezit van de inbreukmaker. Om de bepalingen in het tweede en derde lid van toepassing te laten zijn op andere rechthebbenden dan de auteur, is de schriftelijke toestemming van de auteur voor reproductie overeenkomstig artikel 52 van deze wet vereist. Wanneer een van de rechthouders een verzoek indient op grond van het tweede en derde lid, zijn de bepalingen van het Wetboek van Strafvordering betreffende inbeslagname niet van toepassing, behalve voor het verkrijgen van bewijsmateriaal . De persoon die schadevergoeding eist, kan alle rechten en bevoegdheden uitoefenen die hij of zij op grond van een contract met de inbreukmaker zou kunnen hebben

c. Maatregelen voor het opsporen en voorkomen van overtredingen

Een andere juridische mogelijkheid om inbreuken op intellectueel eigendom aan te pakken, is via procedures voor vaststelling van de inbreuk en het verkrijgen van een gerechtelijk bevel. Deze procedures worden met name aangespannen bij voortdurende inbreuken, met als doel de inbreuk te stoppen en soortgelijke inbreuken in de toekomst te voorkomen. Een gerechtelijk bevel is een effectieve oplossing in gevallen zoals ongeoorloofd gebruik van het werk, de introductie van namaakproducten of oneerlijke concurrentie.

Artikel 149 van de Wet op de Industriële Eigendom nr. 6769 bevat bepalingen ter voorkoming van inbreuken op merken, patenten en modellen. Op grond van dit artikel kan een rechter worden verzocht de inbreuk te stoppen en de gevolgen ervan ongedaan te maken.

Artikel 149 - (1) De rechthebbende wiens industriële eigendomsrechten zijn geschonden, kan de volgende verzoeken aan de rechter: a) Vaststelling of de handeling inbreuk vormt. b) Preventie van mogelijke inbreuk. c) Stopzetting van de inbreukmakende handelingen. d) Verwijdering van de inbreuk en vergoeding van materiële en morele schade. e) Inbeslagname van de inbreukmakende producten of instrumenten die uitsluitend voor de productie daarvan worden gebruikt , zoals apparaten en machines, op een wijze die de productie van andere producten dan de inbreukmakende producten niet belemmert . f) Erkenning van de eigendomsrechten op de in beslag genomen producten, apparaten en machines overeenkomstig lid (d ) . g) Het nemen van maatregelen om voortzetting van de inbreuk te voorkomen, in het bijzonder, op kosten van de inbreukmaker, het wijzigen van de vorm van de in beslag genomen producten, apparaten en machines overeenkomstig lid (d) , het verwijderen van de merken daarop, of, indien onvermijdelijk om inbreuk op industriële eigendomsrechten te voorkomen, de vernietiging ervan. (g) Indien er een gerechtvaardigde reden of belang bestaat, kan de definitieve beslissing geheel of gedeeltelijk worden gepubliceerd in een dagblad of op een vergelijkbaar medium, of worden meegedeeld aan de betrokken partijen, op kosten van de andere partij. (2) Indien het in lid (e) van de eerste paragraaf genoemde verzoek wordt geaccepteerd, wordt de waarde van de betreffende producten, apparaten en machines in mindering gebracht op het bedrag van de schadevergoeding. Indien deze waarde het geaccepteerde bedrag van de schadevergoeding overschrijdt, wordt het overschot door de rechthebbende aan de andere partij betaald. (3) Indien het in lid (g) van de eerste paragraaf genoemde verzoek wordt geaccepteerd, worden de vorm en de omvang van de bekendmaking in de beslissing bepaald. Het recht op bekendmaking vervalt indien hierom niet binnen drie maanden na de definitieve uitspraak van de beslissing wordt verzocht . (4) Met betrekking tot geografische aanduidingen en traditionele productnamen kan geen schadevergoeding voor immateriële schade worden geëist .

III. De effectiviteit van strafrechtelijke sancties tegen inbreuken op intellectuele-eigendomsrechten

De strafrechtelijke sancties die worden opgelegd voor inbreuken op intellectuele eigendomsrechten spelen een belangrijke rol bij de bescherming van rechthebbenden en het afschrikken van inbreuken. De effectiviteit van deze sancties kan echter beperkt zijn door bepaalde problemen die zich in de praktijk voordoen. Met name het onvermogen om voldoende bewijsmateriaal te verzamelen of de langdurige gerechtelijke procedures bij inbreuken op intellectuele eigendomsrechten verminderen de impact van strafrechtelijke sancties.

Op dit punt is het effectieve gebruik van juridische middelen een cruciale factor bij de handhaving van strafrechtelijke sancties. Met name de snelle en effectieve afhandeling van vorderingen tot voorlopige voorzieningen en schadevergoedingen minimaliseert de verliezen van rechthebbenden en voorkomt herhaling van overtredingen.

Met de ontwikkeling van de internationale handel en de digitale omgeving is echter ook de reikwijdte van schendingen van intellectuele eigendomsrechten toegenomen. Inbreuken op intellectuele eigendomsrechten, met name op digitale platforms, zijn moeilijk te vervolgen vanwege hun transnationale karakter. In deze context spelen internationale samenwerking en regelgeving een belangrijke rol bij de bescherming van intellectuele eigendomsrechten.

Conclusie

Inbreuk op intellectuele eigendom vormt een aanzienlijk probleem voor de bescherming van creatief werk en innovatieve projecten. Zowel strafrechtelijke sancties als rechtsmiddelen worden ingezet om effectieve bescherming te bieden tegen deze inbreuken. In de Turkse wetgeving bieden de strafrechtelijke sancties en rechtsmiddelen die voorzien zijn in gevallen van inbreuk op intellectuele eigendom voldoende waarborgen voor de bescherming van de rechten van auteurs en andere rechthebbenden. De effectiviteit van deze bescherming kan echter verder worden verbeterd door praktische problemen op te lossen en gerechtelijke procedures te versnellen. In dit kader moeten de wettelijke en strafrechtelijke regelgeving met betrekking tot de bescherming van intellectuele eigendomsrechten zowel op nationaal als internationaal niveau worden geactualiseerd en verbeterd.

 

Student-stagiair

Behiye Zeynep Ozturk