De definitie van een buitenlander wordt gegeven aan personen die in een land wonen zonder de nationaliteit daarvan te bezitten, en het geheel van de regels die de rechten en vrijheden van deze personen regelen, vormt het rechtsgebied dat we vreemdelingenrecht noemen
De transformatie van staten in mechanismen voor het onrechtmatig vergaren van macht en het onderdrukken van mensen heeft geleid tot het idee dat de staat beperkt moet worden door de fundamentele rechten en vrijheden van elk individu. Volgens de moderne opvatting die met de ontwikkeling van dit idee is ontstaan, is de staat een instelling die gezag krijgt in ruil voor de bescherming van de rechten en vrijheden van haar leden. De relatie tussen de staat en haar burgers is derhalve gebaseerd op een wederkerigheidsbeginsel. Denkers die hebben bijgedragen aan de ontwikkeling van dit idee hebben dit zelfs een sociaal contract genoemd. Deze situatie heeft echter geen oplossing geboden voor de relatie van de staat met individuen die binnen zijn grenzen wonen maar geen staatsburgers zijn. vreemdelingenrecht ging door tot na de wereldoorlogen, en bepaalde praktijken die voorheen onzeker en ongecontroleerd waren, werden door middel van internationale overeenkomsten in regels vastgelegd. Zo zijn de fundamentele rechten en vrijheden van individuen getransformeerd van regels die door staten binnen hun eigen grenzen en op eigen initiatief werden erkend, naar regels die onafhankelijk zijn van het staatselement en universeel van aard zijn. Hiertoe zijn internationale organisaties opgericht, gebonden door internationale overeenkomsten, die de taak hebben de naleving van de regels die de inhoud van deze overeenkomsten vormen, te controleren. Hoewel staten in principe beslissingen kunnen nemen op basis van hun nationale soevereiniteit en belangen ten aanzien van buitenlanders, wordt deze mogelijkheid ook beperkt door internationale overeenkomsten. Staten zijn tegenwoordig verplicht hun eigen rechtsstelsels ten aanzien van buitenlanders aan te passen aan de internationale overeenkomsten.
de Vreemdelingenwetvolledig gelijk zouden zijn aan die van burgers. Afgezien van de universele grondrechten en vrijheden die zijn vastgelegd in internationale verdragen, is de vaststelling van de regels dan ook onderworpen aan de beslissing van elke afzonderlijke staat op basis van het beginsel van interne soevereiniteit. In dit kader zijn er handelingen die buitenlanders niet in ons land kunnen verrichten (bijvoorbeeld: buitenlanders hebben geen politieke rechten) en handelingen die, zelfs als ze wel kunnen, onderworpen zijn aan andere regels dan die van burgers (bijvoorbeeld: de aankoop van onroerend goed door buitenlanders in ons land is onderworpen aan andere regels). Daarnaast vallen ook aanvragen voor verblijfsvergunningen, werkvergunningenen het staatsburgerschap, die specifiek zijn voor buitenlanders, Vreemdelingenwet.
Erkennings- en handhavingszaken
Het is duidelijk dat, net zoals buitenlanders in ons land onderworpen zijn aan andere regelgeving met betrekking tot fundamentele rechten en vrijheden, onze burgers die in het buitenland wonen met dezelfde situatie te maken hebben in die landen. Uiteindelijk zijn Turkse burgers die in het buitenland wonen onderworpen aan het rechtssysteem van dat land en zullen zij zich in geval van een geschil wenden tot de rechtbanken van dat land. De situatie wordt echter enigszins gecompliceerd wanneer men wenst dat een uitspraak van een buitenlandse rechtbank ook in ons land geldig is. Om die reden Wet nr. 5718 betreffende internationaal privaatrecht en procesrecht. Een tenuitvoerleggingsbesluit is een besluit dat de tenuitvoerlegging in Turkije mogelijk maakt van definitieve vonnissen in civiele zaken van buitenlandse rechtbanken. Om dit besluit te verkrijgen, moet wederkerigheid bestaan tussen het land waartoe de rechtbank die het vonnis heeft gewezen behoort en ons land, en moeten andere in de wet gespecificeerde voorwaarden worden vervuld. Een erkenningsbesluit daarentegen is een besluit dat het vonnis van de buitenlandse rechtbank in ons land als bindend bewijs of als definitief vonnis kan worden beschouwd. De afgifte van dit besluit is afhankelijk van het voldoen aan de voorwaarden voor tenuitvoerlegging. De rechtszaak die moet worden aangespannen voor de vaststelling van deze beslissingen wordt een erkennings- en tenuitvoerleggingsprocedure genoemd.
De situatie in Turkije van echtparen die in het buitenland zijn gescheiden
Om in Turkije als gescheiden te worden erkend, moet een persoon die in het buitenland is gescheiden een rechtszaak aanspannen in Turkije. Als er geen rechtszaak wordt aangespannen, blijft de persoon in de Turkse burgerlijke stand als gehuwd geregistreerd staan. Het type rechtszaak dat moet worden aangespannen, is een procedure tot erkenning en tenuitvoerlegging van het huwelijk. Om deze procedure te kunnen starten, moet het echtscheidingsvonnis zijn uitgesproken door een rechtbank, en niet door instellingen zoals gemeenten of provincies, zoals in sommige andere landen het geval is.
immigratierecht verspreid is over een breed scala aan bronnen, vereist expertise op dit gebied om gerelateerde problemen op te lossen. De advocaten, zetten zich in om u de meest betrouwbare oplossing te bieden voor uw expertisebehoeften op dit gebied.