Misdrijf van misbruik van bank- en creditcards

Misbruik van bank- of creditcards wordt beschouwd als cybercriminaliteit. Dit type misdaad wordt ook wel "creditcardfraude" genoemd. De straffen voor deze misdaad zijn echter vastgelegd in artikel 245 van het Turkse Wetboek van Strafrecht, en in geval van pleeging ervan worden gerechtelijke procedures gestart. Dit artikel regelt in wezen drie verschillende soorten misdrijven:

1. HET MISDRIJF VAN HET VERKRIJGEN VAN VOORDEEL DOOR GEBRUIK TE MAKEN VAN DE BANKREKENING OF CREDITCARD VAN EEN ANDER (Artikel 245/1)
2. Het misdrijf van het vervaardigen van valse bank- of creditcards door deze te koppelen aan bankrekeningen van anderen, en het verkopen, overdragen, kopen of accepteren van een dergelijke kaart (artikel 245/2)
3. Het misdrijf van het verkrijgen van voordeel door gebruik te maken van een bank- of creditcard die vervalst of nagemaakt is (Artikel 245/3)

Deze soorten misdrijven kunnen in principe als volgt worden omschreven: frauduleus gebruik, ongeoorloofd gebruik en valsheid in geschrifte.

Artikel 245/1 van het Turkse Wetboek van Strafrecht definieert het misdrijf van het verkrijgen van voordeel door gebruik te maken van de bank- of creditcard van een ander en bepaalt dat de kaart aan een andere persoon toebehoort als essentieel element van dit misdrijf. Dit artikel is echter niet van toepassing indien de betreffende kaart vervalst is of verkregen is met vervalste documenten. Transacties verricht met vervalste kaarten of kaarten verkregen met vervalste documenten kunnen een afzonderlijk misdrijf vormen, dat eveneens tot zware straffen kan leiden.

Dit type misdrijf omvat diefstal, fraude, misbruik van vertrouwen en valsheid in geschrifte, gepleegd met behulp van creditcards, en zal leiden tot wettelijke sancties. Aangezien misbruik van bank- of creditcards een misdrijf met meerdere mogelijke handelingen is, vindt het misdrijf plaats bij het verrichten van een van de handelingen genoemd in artikel 245 van het Turkse Wetboek van Strafrecht. Bovendien kan dit misdrijf opzettelijk worden gepleegd en kan de dader iedereen zijn. Het slachtoffer kan, afhankelijk van de gepleegde handeling, de kaarthouder of de bank zijn.

Daarnaast is er een tweede vorm van criminaliteit waarbij een vervalste bank- of creditcard wordt geproduceerd, verkocht, overgedragen, gekocht of geaccepteerd . In dit geval probeert de dader zichzelf of anderen te bevoordelen door een vervalste bank- of creditcard te produceren of op een andere manier te verkrijgen en deze te gebruiken.

De derde vorm betreft het gebruik van een vervalste bank- of creditcard om zichzelf of een ander voordeel te verschaffen. In dit geval probeert de dader zichzelf of een ander te bevoordelen door gebruik te maken van een bank- of creditcard die feitelijk vals is. Ook hier geldt dat, om het misdrijf te kunnen plegen, de uitgaven die zonder toestemming van de creditcard- of rekeninghouder zijn gedaan, traceerbaar moeten zijn. Het misbruik van andermans rekening of het registreren van uitgaven met een vervalste kaart is noodzakelijk. Hiervoor moeten banken of creditcardmaatschappijen een veilig en actueel systeem gebruiken. Anders is er geen sprake van een misdrijf, of, indien wel gepleegd, is vervolging en bestraffing niet mogelijk. Volgens artikel 245/3 van het Turkse Wetboek van Strafrecht is het gebruik van een vervalste bank- of creditcard op zich niet voldoende om het misdrijf te plegen. De dader moet de kaart gebruiken om zichzelf of een ander voordeel te verschaffen. Als de dader echter de vervalste kaart gebruikt maar geen voordeel behaalt, blijft het een poging tot misdrijf en kan de dader worden gestraft voor poging tot misdrijf.

Wij begrijpen dat artikel 245/1 van het Turkse Wetboek van Strafrecht het misdrijf definieert van het verkrijgen van voordeel door gebruik te maken van de bank- of creditcard van een ander, en we moeten stellen dat het essentiële element van dit misdrijf is dat de bank- of creditcard aan een ander toebehoort. Daarom kan iemand die een op straat gevonden portemonnee heeft meegenomen en een kaart van een ander heeft bemachtigd, en die geen andere handelingen heeft verricht die gericht zijn op het gebruiken of toestaan ​​dat de kaart wordt gebruikt, niet worden gestraft voor poging tot het misdrijf zoals bepaald in artikel 245/1 van het Turkse Wetboek van Strafrecht. Evenzo kan iemand die een portemonnee heeft gestolen en geen handelingen heeft verricht die gericht zijn op het gebruiken of toestaan ​​dat de kaart wordt gebruikt, niet aansprakelijk worden gesteld voor poging tot het misdrijf zoals bepaald in artikel 245/1 van het Turkse Wetboek van Strafrecht.

Het gebruik van een bank- of creditcard omvat niet alleen het fysiek gebruiken van de kaart, maar ook het gebruik van de gegevens die erop staan. Online aankopen doen, betalingen verrichten of geld opnemen met behulp van de kaartgegevens, valt bijvoorbeeld onder het gebruik van de kaart. Dergelijke transacties kunnen worden beschouwd als het materiële element van het misdrijf zoals omschreven in artikel 245/1 van het Turkse Wetboek van Strafrecht. Dit misdrijf is voltooid wanneer er voordeel wordt behaald door gebruik te maken van de bank- of creditcard van iemand anders. Voltooiing van dit misdrijf is alleen mogelijk als de kaart wordt gebruikt of het gebruik ervan wordt toegestaan ​​met de bedoeling een voordeel te behalen. Daarom moet, indien een poging tot gebruik van een bank- of creditcard met de bedoeling een voordeel te behalen is voltooid of geslaagd, het misdrijf zoals omschreven in artikel 245/1 van het Turkse Wetboek van Strafrecht worden geacht te zijn gepleegd.

Naast het misdrijf van misbruik van bank- of creditcards, andere misdrijven , aan de dader worden toegerekend. Bijvoorbeeld in gevallen van diefstal, misbruik van vertrouwen, fraude of beroving, kan de dader van deze misdrijven ook verantwoordelijk worden gehouden als dader van het misdrijf van misbruik van bank- of creditcards zoals gedefinieerd in artikel 245/1 van het Turkse Wetboek van Strafrecht. Volgens de regels van daadwerkelijke samenloop van misdrijven kunnen de daders van elk misdrijf afzonderlijk verantwoordelijk worden gehouden en afzonderlijk worden bestraft.

Misdrijven waarbij bank- of creditcards worden misbruikt, worden over het algemeen niet uitsluitend op basis van aangiften bij de politie onderzocht en vervolgd. Deze misdrijven kunnen echter ook door de lokale justitie worden onderzocht en vervolgd wanneer banken of creditcardmaatschappijen ze opmerken, of wanneer ze op andere wijze worden ontdekt. ​​Hoewel deze misdrijven niet op basis van aangiften worden vervolgd, kunnen er wel juridische stappen en straffen worden opgelegd aan de dader als er bewijsmateriaal wordt gevonden tijdens een onderzoek door de politie of justitie.

Dit artikel behandelt drie verschillende soorten misdrijven. Omdat de materiële en morele elementen van deze misdrijven gescheiden zijn, dienen ze in detail te worden onderzocht. Bovendien valt misbruik van bank- of creditcards over het algemeen niet onder de reikwijdte van schikking. Tot slot dient te worden opgemerkt dat, afhankelijk van de specifieke omstandigheden, ook persoonlijke immuniteit van straf en bepalingen voor effectief berouw van toepassing kunnen zijn.