Tijdelijke arbeidsongeschiktheidsvergoeding

Schadevergoeding voor tijdelijke arbeidsongeschiktheid is niet expliciet opgenomen in het Turkse Wetboek van Verbintenissen nr. 6098. Binnen de algemene bepalingen van de wet is het begrip schadevergoeding voor tijdelijke arbeidsongeschiktheid echter wel geïnterpreteerd in diverse rechterlijke uitspraken en juridische opvattingen. Situaties van tijdelijke arbeidsongeschiktheid vallen onder de noemer inkomensverlies in het Turkse Wetboek van Verbintenissen. Tijdelijke arbeidsongeschiktheid betreft de situatie waarin een persoon die een ongeval heeft gehad, tijdens de behandeling niet kan werken, zonder blijvende invaliditeit, en daardoor gedurende een bepaalde periode werk- en inkomensverlies lijdt. In dit geval heeft de benadeelde recht op een uitkering voor tijdelijke arbeidsongeschiktheid gedurende de periode van de arbeidsongeschiktheid. Het Hooggerechtshof definieert schadevergoeding voor tijdelijke arbeidsongeschiktheid als het onvermogen van een persoon om te werken totdat hij of zij hersteld is van een onrechtmatige daad die behandeling vereist, en daarmee het verlies van werk en inkomen. Schadevergoeding voor tijdelijke arbeidsongeschiktheid heeft derhalve betrekking op de economische verliezen die voortvloeien uit de tijdelijke arbeidsongeschiktheid van de benadeelde of patiënt gedurende de periode tot herstel. Het Hooggerechtshof stelt tevens dat deze verliezen niet alleen kunnen worden geëist voor medische kosten die tijdens de behandeling zijn gemaakt, maar ook voor andere economische verliezen, zoals inkomensverlies, gemiste werkmogelijkheden en extra kosten voor het voltooien van onafgemaakte werkzaamheden. Het Hooggerechtshof heeft een uitspraak gedaan waarin staat dat berekeningen moeten worden gemaakt op basis van de aanname dat de betrokkene gedurende de periode van tijdelijke arbeidsongeschiktheid 100% van zijn of haar arbeidsvermogen verliest. Deze uitspraak heeft een aanzienlijke impact op de vaststelling van de financiële rechten van personen die tijdelijk arbeidsongeschikt zijn als gevolg van een arbeidsongeval of beroepsziekte.

Deze uitspraak van het Hooggerechtshof kan als referentiepunt dienen bij het bepalen van de financiële compensatie voor personen met tijdelijke arbeidsongeschiktheid, op basis van factoren zoals het percentage en de duur van hun verlies aan verdienvermogen. In elk geval is echter een gedetailleerde beoordeling noodzakelijk, waarbij rekening wordt gehouden met factoren zoals het verlies aan verdienvermogen en de duur daarvan. Kort gezegd is schade door tijdelijke arbeidsongeschiktheid het financiële verlies dat iemand lijdt gedurende de periode dat hij of zij niet kan werken vanwege een handicap. Gedurende deze periode kan de persoon geen normaal inkomen verdienen en lijdt hij of zij dus financieel verlies. Als een werknemer bijvoorbeeld niet kan komen werken vanwege ziekte, kan het verlies van salaris gedurende deze periode worden aangevoerd als een voorbeeld van schade door tijdelijke arbeidsongeschiktheid. Hoewel er geen consensus bestaat in de juridische doctrine, kunnen rechterlijke uitspraken een belangrijke leidraad zijn bij het bepalen van de compensatie voor schade door tijdelijke arbeidsongeschiktheid.

Een tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering is een vergoeding die wordt betaald aan een persoon ter compensatie van het financiële verlies dat is geleden als gevolg van arbeidsongeschiktheid tijdens de behandeling en het herstelproces na een onrechtmatige daad. Deze vergoeding wordt betaald ter compensatie van het loonverlies dat de persoon zou hebben geleden gedurende de periode van arbeidsongeschiktheid en wordt meestal betaald door verzekeringsmaatschappijen. Tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkeringen komen met name voor in gevallen zoals arbeidsongevallen, verkeersongevallen en beroepsziekten. Deze vergoeding is een vorm van compensatie die de werkgever of verzekeringsmaatschappij moet betalen omdat de persoon tijdelijk arbeidsongeschikt raakt tijdens het behandelings- en herstelproces. De hoogte van deze vergoeding kan variëren, afhankelijk van het aantal dagen dat de persoon arbeidsongeschikt is na het ongeval en het loon dat de persoon verdiende. Een van de methoden die wordt gebruikt bij het berekenen van deze vergoeding is de zogenaamde "verschiltheorie".

De verschiltheorie is gebaseerd op een vergoeding voor het verschil tussen de arbeidsgeschiktheid van een werknemer vóór een arbeidsongeval of -ziekte en de arbeidsgeschiktheid die als gevolg van het ongeval of de ziekte verloren gaat. Dit verschil bepaalt de hoogte van de vergoeding die moet worden betaald gedurende de periode dat de werknemer tijdelijk niet kan werken vanwege het arbeidsongeval of de -ziekte.

De bewering dat, volgens de "verschiltheorie", de berekening van een tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering een vermindering van het vermogen vereist zonder toestemming van het slachtoffer, is echter onjuist. Deze bewering is juridisch niet juist.

Bij de berekening van de vergoeding voor tijdelijke arbeidsongeschiktheid wordt ervan uitgegaan dat de werknemer inkomstenverlies heeft geleden als gevolg van zijn tijdelijke arbeidsongeschiktheid door een arbeidsongeval of beroepsziekte. Het is daarom voldoende dat het inkomstenverlies is opgetreden zonder toestemming van de betrokkene. Het is niet nodig dat het vermogen van de werknemer zonder zijn toestemming is afgenomen.

De hoogte van een tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering kan per geval verschillen. Het betreft het inkomensverlies als gevolg van de tijdelijke arbeidsongeschiktheid van een persoon. Dit verlies kan echter variëren afhankelijk van factoren zoals het beroep, de werkplek en de tijd die nodig is om weer aan het werk te gaan. Zo kan de uitkering voor een kantoorwerker verschillen van die voor een bouwvakker, omdat een kantoorwerker doorgaans achter een bureau zit, terwijl een bouwvakker zwaar fysiek werk verricht. Ook de tijd die nodig is om weer aan het werk te gaan, kan variëren afhankelijk van de behandeling en het herstelproces. De hoogte van een tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering kan daarom per geval verschillen en moet individueel worden beoordeeld. De inhoud van de uitkering verschilt per geval en er kunnen drie verschillende berekeningen worden gemaakt:

1. Inkomensverlies: Door tijdelijke arbeidsongeschiktheid kan iemand het loon mislopen dat hij of zij normaal gesproken zou verdienen. In dat geval is het inkomensverlies als gevolg van de tijdelijke arbeidsongeschiktheid gelijk aan het bedrag van het verloren loon.
2. Bijkomende kosten: De behandeling van tijdelijke arbeidsongeschiktheid kan extra kosten met zich meebrengen, zoals medische behandelingen, medicijnen en andere medische uitgaven. De totale kosten hiervan maken ook deel uit van de uitkering voor tijdelijke arbeidsongeschiktheid.
3. Gemiste inkomsten: Door tijdelijke arbeidsongeschiktheid kan iemand ook inkomsten mislopen. Zo kan het bijvoorbeeld zijn dat iemand van plan was te solliciteren of een nieuwe baan aangeboden had gekregen. Het verlies van deze mogelijkheden valt ook onder de tijdelijke arbeidsongeschiktheid.

Deze drie factoren vormen de inhoud van de tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering en variëren afhankelijk van het specifieke geval. Een goede beoordeling helpt iemand om de hoogte van de tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering nauwkeurig te berekenen.

- Voorwaarden voor aansprakelijkheid bij tijdelijke arbeidsongeschiktheidsvergoeding

De voorwaarden voor een uitkering bij tijdelijke arbeidsongeschiktheid zijn niet rechtstreeks geregeld in het Turkse Wetboek van Verbintenissen. Regelgeving hierover is te vinden in de Wet op de Sociale Zekerheid en de Algemene Ziektekostenverzekering en in de door het Ministerie van Arbeid en Sociale Zekerheid gepubliceerde voorschriften.

1. Werknemers die tijdens hun werk gewond raken, moeten een tijdelijke arbeidsongeschiktheidsstatus hebben.

2. Er moet sprake zijn van materiële schade.

3. Er moet een passend causaal verband worden vastgesteld.

4. De gedaagde moet schuld hebben begaan of aansprakelijk zijn op grond van risicoaansprakelijkheid.

Deze vergoeding wordt berekend op basis van het inkomen dat de werknemer uit zijn werk heeft verdiend en, indien van toepassing, zijn eigen schuld. Bij de berekening wordt rekening gehouden met het inkomen van degenen die een inkomen hebben. Dit inkomen wordt meegerekend, mits het niet lager is dan het minimumloon. Het minimumloon is een vast bedrag dat jaarlijks wordt vastgesteld en elke werknemer moet ten minste dit bedrag verdienen. Factoren zoals het inkomen van de werknemer, de duur van de arbeidsongeschiktheid, de duur van de behandeling en de mate van arbeidsongeschiktheid worden ook meegenomen in de berekening van de vergoeding.

Daarom moet de invaliditeitsgraad nauwkeurig worden vastgesteld, rekening houdend met het inkomen van de eiser, evenals de duur van de behandeling en het herstel. Een nauwkeurige vaststelling van deze factoren garandeert een eerlijke en correcte berekening van de schadevergoeding.

Daarom moet in gevallen van tijdelijke arbeidsongeschiktheid de vergoeding eerlijk worden berekend, rekening houdend met het inkomen van de eiser, de herstelperiode, de behandelingsduur en de mate van arbeidsongeschiktheid. Ten slotte geldt volgens de jurisprudentie van het Hooggerechtshof dat, indien de eiser overlijdt tijdens de procedure, de rechten van de eiser overgaan op de erfgenamen en de procedure wordt voortgezet. Het verlies door tijdelijke arbeidsongeschiktheid en de kosten voor mantelzorg moeten worden vastgesteld vanaf de datum van het ongeval tot de datum van overlijden, en de vergoeding moet aan de erfgenamen van de overledene worden toegekend naar rato van hun erfdeel.

De uitkering bij blijvende invaliditeit eindigt bij het overlijden van de eiser, en er kan geen vergoeding meer worden geëist voor dit verlies. Er kan echter wel een vergoeding worden geëist voor andere schade die voortvloeit uit het overlijden, zoals materiële en immateriële schade.

Samenvattend kan in geval van overlijden van de eiser een vergoeding worden geëist voor tijdelijke invaliditeit en kosten voor mantelzorg. Deze vergoeding wordt vastgesteld en uitbetaald aan de erfgenamen van de overledene naar rato van hun erfdeel. Er kan echter geen vergoeding worden geëist voor blijvende invaliditeit.