Strafrechtelijke aansprakelijkheid bij het gebruik van verdovende en stimulerende middelen

1. INLEIDING

Het illegale gebruik van verdovende middelen en stimulerende middelen is een veelzijdig probleem met ernstige gevolgen voor zowel individuen als de samenleving, dat niet alleen ingrijpen vanuit het strafrecht, maar ook vanuit het gezondheids- en sociaal beleid vereist. In dit kader wordt drugsgebruik in het Turkse strafrecht een specifiek type misdrijf en de grenzen ervan worden bepaald aan de hand van de beginselen van strafrechtelijke aansprakelijkheid.

De aard van de strafrechtelijke sanctie bij dit type misdrijf verschilt echter van het klassieke strafrecht, omdat deze gericht is op rehabilitatie. Daarom moet bij de beoordeling van de strafrechtelijke verantwoordelijkheid van de dader van het gebruik van verdovende middelen en stimulerende middelen niet alleen rekening worden gehouden met de objectieve handeling, maar ook met de persoonlijke omstandigheden van de dader, het motief en het maatschappelijk belang.

2. WIJZIGING VAN HET TURKSE WETBOEK VAN STRAFRECHT: ARTIKEL 191

Artikel 191 van het Turkse Wetboek van Strafrecht bepaalt het volgende:

"Iedereen die verdovende of stimulerende middelen koopt, aanneemt of bezit voor persoonlijk gebruik, wordt gestraft met een gevangenisstraf van twee tot vijf jaar."

Artikel 191 is van toepassing op daders die drugs in hun bezit krijgen voor eigen gebruik. Deze bepaling geldt tenzij het gaat om het verkopen, leveren of geven van drugs aan een ander. Het doel van het artikel is niet zozeer om de gebruiker te straffen, maar om verslaving te bestrijden en rehabilitatie te bevorderen.

3. VOORWAARDEN VOOR STRAFRECHTELIJKE AANSPRAKELIJKHEID

Om strafrechtelijke aansprakelijkheid te kunnen opleggen, moeten zowel de materiële als de morele elementen van het misdrijf aanwezig zijn.

3.1. Materiaalelement

• Dader: Natuurlijke personen kunnen de daders van dit misdrijf zijn. Rechtspersonen kunnen niet aansprakelijk worden gesteld.

• De handeling van kopen, accepteren of bezitten. Deze handelingen moeten uitsluitend worden verricht met het oog op gebruik

• Onderwerp: Verdovende of stimulerende middelen (marihuana, heroïne, cocaïne, synthetische cannabinoïden, enz.).

3.2. Spiritueel element

• Opzet: Een misdaad kan alleen met opzet worden gepleegd. Hij kan niet door nalatigheid worden gepleegd.

• De dader mag niet de intentie hebben om de substantie te verkopen, te verspreiden of aan anderen te verstrekken.

• Het bezit met het oog op gebruik moet van persoonlijke en tijdelijke aard zijn.

4. OPSCHORTING VAN DE STRAF EN BEHANDELING

De wetgever heeft bepaald dat bij dit soort misdrijven de dader, in plaats van direct te worden opgesloten, eerst moet een behandelingsprogramma en een vorm van toezicht na vrijlating. Dit zorgt ervoor dat de strafrechtelijke verantwoordelijkheid effectiever wordt aangepakt, zowel juridisch als maatschappelijk.

4.1. Uitstel van de vervolging (PPP)

Volgens artikel 171/2 van het Wetboek van Strafvordering;

• Als de dader niet eerder is veroordeeld voor een soortgelijk misdrijf,

• De start van de openbare vervolging kan met een periode van 5 jaar worden uitgesteld.

• De proeftijd bedraagt ​​1 jaar.

4.2. Proeftijdproces

De dader ondergaat een behandeling binnen een vastgestelde periode, laat zich testen op drugsgebruik en neemt deel aan sociale voorlichtings- en ondersteuningsprogramma's.

Als aan deze verplichtingen is voldaan, zal de rechtbank "het niet nodig is een sanctie op te leggen" (Turks Wetboek van Strafrecht, artikel 191/5).

5. BEPERKINGEN EN ONDERSCHEIDINGEN IN STRAFRECHTELIJKE VERANTWOORDELIJKHEID

5.1. Onderscheid tussen gebruik en handel

De belangrijkste beperking is dat de handelingen van de dader niet verward mogen worden met artikel 188 van het Turkse Wetboek van Strafrecht (handelsdelicten). Dit onderscheid wordt gemaakt op basis van:

• Hoeveelheid stof,

• Verpakkingsmethode,

• De sociale kring en contacten van de dader,

• Hulpmiddelen voor de verkoopvoorbereiding (weegschalen, hersluitbare zakken, enz.) worden in overweging genomen.

5.2. Herhaling en niet-toepassing van uitstel

Als de dader zich niet aan de voorwaarden van zijn proeftijd heeft gehouden of een tweede misdrijf heeft gepleegd;

• De KDAE-bepalingen zijn niet van toepassing.

• Er kan een directe gevangenisstraf worden opgelegd.

6. DE STRAFRECHTELIJKE BENADERING IN HET INTERNATIONAAL RECHT

Het VN-Bureau voor Drugsbestrijding en Misdaadpreventie (UNODC) en de Raad van Europa pleiten voor een focus op straf in plaats van op het toekennen van straffen in de strijd tegen drugsgebruik;

• Verbetering,

• Onderwijs en informatie,

• voor de toegang tot de gezondheidszorg .

Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens is eveneens van mening dat behandelings- en ondersteuningsverplichtingen voorrang moeten krijgen boven bestraffing voor personen met een verslavingsprobleem, aangezien dit een vereiste is voor de menselijke waardigheid en het recht op gezondheid

7. VOORGESTELDE OPLOSSINGEN

1. Het verwijzingssysteem voor behandelingen moet worden versterkten de infrastructuur voor de gezondheidszorg moet worden ondersteund.

2. Er moet een gestandaardiseerde aanpak worden vastgesteld voor zowel straf- als disciplinaire maatregelen .

3. Er moeten bewustwordingscampagnes worden gevoerd en drugsgebruik mag geen reden meer zijn voor sociale uitsluiting.

4. Rechters en wetshandhavers moeten door middel van trainingsprogramma's herinnerd worden aan het doel van straf.

8. CONCLUSIE

Hoewel het gebruik van verdovende middelen en stimulerende middelen een strafbaar feit is, rehabilitatieve en maatschappelijk nuttige methoden de voorkeur moeten krijgen bij het vaststellen van strafrechtelijke aansprakelijkheid. Artikel 191 van het Turkse Wetboek van Strafrecht is in dit opzicht in overeenstemming met de beginselen van het hedendaagse strafrecht.

Om dit systeem goed te laten functioneren, moeten de gerechtelijke autoriteiten echter de juiste balans vinden tussen strafrechtelijke sancties en alternatieve oplossingen , zorgen voor uniformiteit in de toepassing ervan en de strijd tegen verslaving niet alleen ondersteunen met juridische maatregelen, maar ook met sociaal, psychologisch en gezondheidsgericht beleid .