SPECIFIEKE REDENEN VOOR EEN SCHEIDING

Scheiding betekent de beëindiging van een huwelijk en vindt volgens het Turkse Burgerlijk Wetboek plaats door een rechterlijke uitspraak onder bepaalde omstandigheden. Gronden voor scheiding worden onderverdeeld in algemene en specifieke gronden. Specifieke gronden voor scheiding ontstaan ​​wanneer echtgenoten hun huwelijk niet langer kunnen voortzetten vanwege bepaald gedrag of een specifieke gebeurtenis.

1. Overspel (Turks Burgerlijk Wetboek Artikel 161)

Overspel wordt gedefinieerd als een gehuwde partner die seksuele gemeenschap heeft met iemand van het andere geslacht. Volgens artikel 161 van het Turkse Burgerlijk Wetboek wordt overspel beschouwd als een grond voor echtscheiding. Om een ​​echtscheiding op grond van overspel aan te vragen, moet de daad van overspel met geloofwaardig bewijs worden aangetoond. Het schenden van de plicht tot trouw door een echtgenoot wordt beschouwd als een situatie die het huwelijk fundamenteel ondermijnt.

 

De echtgenoot die ontdekt dat zijn of haar partner de plicht tot trouw heeft geschonden, moet binnen zes maanden na de ontdekking een rechtszaak aanspannen. De verjaringstermijn voor het indienen van een rechtszaak verstrijkt vijf jaar vanaf de datum van het overspel. In gevallen van een voortdurende schending van de plicht tot trouw, geldt de datum van de laatste daad van overspel als basis voor het indienen van de rechtszaak. Indien de eisende echtgenoot binnen deze termijnen geen rechtszaak aanspant, vervalt zijn of haar recht om een ​​scheiding op grond van overspel aan te vragen. De echtgenoot die de overspeler vergeeft, heeft echter geen recht om een ​​rechtszaak aan te spannen.

2. Poging tot moord, buitengewoon slecht of oneervol gedrag (artikel 162 van het Turkse Burgerlijk Wetboek)

Poging tot moord is wanneer een van de echtgenoten opzettelijk gedrag vertoont dat erop gericht is de ander van het leven te beroven. Verschrikkelijk of vernederend gedrag daarentegen verwijst naar een van de echtgenoten die de ander fysiek of psychisch geweld aandoet, hem of haar vernedert, of zich gedraagt ​​op een manier die de waardigheid van de ander aantast.

 

Een echtscheidingszaak op basis van deze reden is eveneens onderworpen aan een verjaringstermijn van zes maanden vanaf de datum waarop de eiser van de reden kennisnam, en in elk geval vijf jaar vanaf de datum van de gebeurtenis. De partij die de vergeving schenkt, heeft geen recht om een ​​rechtszaak aan te spannen.

 

3. Misdrijven plegen en een oneervol leven leiden (artikel 163 van het Turkse Burgerlijk Wetboek)

Als een van de echtgenoten een vernederend misdrijf begaat of een oneervol leven leidt, kan dit het samenwonen voor de andere echtgenoot ondraaglijk maken. In dat geval heeft de andere echtgenoot het recht om een ​​echtscheiding aan te vragen. Het misdrijf of de oneervolle levensstijl moet van dien aard zijn dat het de huwelijksband schaadt. De wet noemt geen specifieke soorten misdrijven, maar de aard van het misdrijf en de maatschappelijke perceptie ervan worden in overweging genomen. Een echtscheidingsverzoek op basis van deze reden kan op elk moment worden ingediend.

 

4. Verlating (Turks Burgerlijk Wetboek Artikel 164)

Verlating wordt gedefinieerd als het verlaten van de ene partner door de andere met de bedoeling de huwelijksverplichtingen niet na te komen, of het niet terugkeren naar de gezamenlijke woning zonder gegronde reden. Om een ​​echtscheidingsprocedure te starten op grond van verlating, moet de verlating ten minste zes maanden duren. Na deze periode moet de verlaten partner de verlaten partner via een notaris een kennisgeving sturen waarin diens terugkeer wordt geëist. Als de partner niet binnen twee maanden na ontvangst van de kennisgeving terugkeert, kan een echtscheidingsprocedure worden gestart op grond van verlating.

Een waarschuwing kan al in de vierde maand van de periode van zes maanden worden gegeven. In dat geval kan een rechtszaak worden aangespannen nadat een waarschuwing bij de rechtbank is aangevraagd en binnen twee maanden geen reactie is ontvangen.

 

5. Geestelijke ziekte (artikel 165 van het Turkse Burgerlijk Wetboek)

Als een van de partners lijdt aan een chronische in plaats van tijdelijke psychische aandoening, kan samenwonen voor de andere partner ondraaglijk worden. In dat geval heeft de andere partner het recht om een ​​echtscheiding aan te vragen. Om een ​​echtscheiding te verkrijgen, moet echter door een medisch rapport officieel worden bevestigd dat de psychische aandoening permanent is en niet tijdelijk. Dit rapport moet bevestigen dat de aandoening aanhoudend is en een ondraaglijke situatie creëert voor de andere partner.

 

 

Gemeenschappelijke kenmerken van bijzondere redenen

Het belangrijkste gemeenschappelijke kenmerk van specifieke echtscheidingsgronden is dat elke grond het huwelijk ernstig heeft ondermijnd en onhoudbaar heeft gemaakt. Bovendien is bewijs van de gronden vereist om een ​​echtscheiding te kunnen uitspreken.

 

 

Bewijslast en bewijsmateriaal

In echtscheidingszaken op basis van specifieke gronden rust de bewijslast bij de eiser. De eiser moet de gronden voor de echtscheiding aanvoeren en de rechtbank aantonen dat deze gronden het huwelijk ondraaglijk hebben gemaakt. De rechtbank beoordeelt het gepresenteerde bewijs en neemt een beslissing.

 

 

Conclusieç

Specifieke gronden voor echtscheiding zijn in de wet duidelijk omschreven als situaties die het huwelijk fundamenteel ondermijnen en voortzetting ervan onmogelijk maken. Het is mogelijk om een ​​echtscheiding aan te vragen als aan deze gronden is voldaan. Kortom, specifieke gronden voor echtscheiding zijn gedetailleerd geregeld in het Turkse Burgerlijk Wetboek en worden erkend als legitieme redenen voor de beëindiging van een huwelijk. Een van de belangrijkste aspecten om in dit proces rekening mee te houden, is het correct naleven van wettelijke termijnen en de bewijslast.

 

Stagiaire Nisa Anbar