Schadevergoedingsclaim wegens vertraagde diagnose of onjuiste behandeling bij kankerbehandeling

Wat zijn late diagnoses of onjuiste behandelingen bij kankertherapie?

Bij kankerbehandeling verwijst een vertraagde diagnose of onjuiste behandeling naar schade voor de patiënt als gevolg van een vertraging in de diagnose, een onjuiste stadiëring van de ziekte of het niet tijdig toedienen van de juiste behandeling, doordat de klachten van de patiënt, bevindingen van het lichamelijk onderzoek, laboratoriumresultaten, beeldvormingsgegevens, biopsie- of pathologierapporten niet correct en tijdig worden beoordeeld.

Bij de behandeling van kanker is tijd van essentieel belang. Het niet tijdig beoordelen van een massa, verdachte laesie, bloeding, afwijking op beeldvorming of pathologisch onderzoek kan leiden tot ziekteprogressie, verlies van chirurgische mogelijkheden, de noodzaak van agressievere chemotherapie of radiotherapie, orgaanverlies, verminderde kwaliteit van leven of een verkorte levensduur.

Het feit dat kanker pas laat wordt ontdekt, betekent echter niet automatisch dat er sprake is van medische nalatigheid. Sommige kankersoorten kunnen zich zonder symptomen ontwikkelen, sommige tumoren zijn in een vroeg stadium mogelijk niet detecteerbaar met beeldvormende technieken, en sommige biopsieën bevatten aanvankelijk slechts een beperkt aantal weefselmonsters. De kernvraag bij juridische aansprakelijkheid is of de noodzakelijke onderzoeken, die een zorgvuldige arts of zorginstelling onder dezelfde omstandigheden had moeten uitvoeren, ook daadwerkelijk zijn uitgevoerd.

Aansprakelijkheid voor schadevergoeding kan bijvoorbeeld ontstaan ​​als een patiënt wordt ontslagen met een "lichte" diagnose ondanks langdurige bloedingen, gewichtsverlies, aanhoudende hoest, een knobbeltje in de borst, huidveranderingen, slikproblemen, onverklaarbare pijn of afwijkende testresultaten; als een verdachte bevinding in een radiologisch rapport niet wordt opgevolgd; als een biopsie wordt uitgesteld; als een pathologisch rapport verkeerd wordt geïnterpreteerd; als de behandeling onnodig wordt uitgesteld; of als een onjuist behandelprotocol wordt toegepast.

De verplichting tot vroege diagnose en het belang van kankerscreening

Binnen kankerscreeningsprogramma's is de verantwoordelijkheid voor vroegtijdige opsporing een cruciaal evaluatiepunt voor zowel artsen als zorginstellingen. De kankerscreeningsprogramma's van het Ministerie van Volksgezondheid omvatten regelmatige screenings op borst-, baarmoederhals- en darmkanker binnen specifieke leeftijds- en risicogroepen; zo omvat screening op baarmoederhalskanker bijvoorbeeld HPV-DNA-testen met regelmatige tussenpozen voor vrouwen tussen 30 en 65 jaar, terwijl screeningsprogramma's voor darmkanker zich richten op de leeftijdsgroep van 50 tot 70 jaar.

Deze screeningsprogramma's tonen het medische belang aan van vroege kankerdetectie. De benadering "vroege diagnose redt levens" is niet zomaar een slogan voor de volksgezondheid; het vereist ook dat verdachte bevindingen serieus worden genomen in de medische praktijk, risicogroepen worden gemonitord en noodzakelijke onderzoeken tijdig worden uitgevoerd. Het feit dat het KETEM (Centrum voor Vroege Kankerdetectie en Screening) en de screeningsprogramma's van het Ministerie van Volksgezondheid specifieke screeningsnormen hanteren voor borst-, baarmoederhals- en darmkanker, is een concrete indicatie van deze verplichting.

Natuurlijk wordt van artsen niet verwacht dat ze bij elke patiënt kanker diagnosticeren. Echter, als er duidelijke waarschuwingssignalen zijn, kan het juridische problemen opleveren als de arts deze bevindingen afdoet als onschuldige aandoeningen en verder onderzoek volledig uitsluit. Bijvoorbeeld: als bloed in de ontlasting lange tijd wordt afgedaan als aambeien; als er geen mammografie/echografie of biopsie wordt uitgevoerd ondanks een knobbeltje in de borst; als een knobbeltje op een röntgenfoto van de longen niet verder wordt onderzocht; of als een patiënt met HPV of afwijkingen in een uitstrijkje niet wordt doorverwezen, dan kan er sprake zijn van een claim wegens vertraagde diagnose.

De meest voorkomende oorzaken van een late kankerdiagnose

Een late diagnose van kanker kan verschillende stadia van de ziekte veroorzaken. De belangrijkste reden hiervoor is dat de symptomen van de patiënt niet serieus genoeg worden genomen. Symptomen zoals onverklaarbaar gewichtsverlies, aanhoudende vermoeidheid, langdurige koorts, aanhoudende hoest, bloedingen, knobbeltjes in de borst, veranderingen in de stoelgang, huidafwijkingen, slikproblemen, bloed in de urine of langdurige pijn moeten worden onderzocht.

De tweede reden is onvoldoende diagnostiek. De arts moet laboratoriumonderzoek, echografie, mammografie, CT-scan, MRI, endoscopie, colonoscopie, biopsie of een consult bij een relevante specialist aanvragen, afhankelijk van de leeftijd, risicofactoren en symptomen van de patiënt. Een patiënt herhaaldelijk met symptomatische behandeling naar huis sturen zonder de noodzakelijke onderzoeken uit te voeren, kan leiden tot een vertraagde diagnose.

De derde reden zijn fouten in radiologische of pathologische rapporten. Beeldvorming en pathologie zijn cruciaal voor de diagnose van kanker. Er kan een keten van verantwoordelijkheden ontstaan ​​als er verdachte bevindingen worden gezien op mammografieën, röntgenfoto's van de borstkas, CT-scans, MRI's, PET-CT-scans of echografieën, maar deze niet in het rapport worden vermeld; als de pathologische uitslag vals negatief is; als een biopsie onvoldoende is maar er geen herhaalde biopsie wordt afgenomen; of als een verdachte bewering in het rapport niet wordt opgevolgd door de behandelend arts.

De vierde reden is een gebrek aan systeem en organisatie. De resultaten van het onderzoek kunnen al bekend zijn, maar niet aan de patiënt gecommuniceerd worden. Het rapport kan wel in het systeem zijn ingevoerd, maar niet door de arts zijn ingezien. De pathologieuitslag kan wijzen op een vermoeden van kanker, maar de patiënt is mogelijk niet opgeroepen voor een vervolgconsult. In dergelijke gevallen spelen niet alleen individuele fouten van de arts, maar ook organisatorische tekortkomingen van het ziekenhuis een rol.

Late diagnose van kanker als gevolg van een radiologische fout

Radiologische verslagen zijn cruciaal bewijsmateriaal bij de diagnose van kanker. Beeldvormende methoden zoals mammografie, echografie, CT-scan, MRI en PET-CT worden gebruikt voor de vroege opsporing van kanker. Als een verdachte massa, knobbel, laesie, lymfeklier of metastase die op de afbeelding te zien is, echter niet in het verslag wordt opgenomen, kan de patiënt maanden of zelfs jaren onbehandeld blijven door een vals gevoel van veiligheid.

Een voorbeeld: een knobbeltje kan op een CT-scan van de longen worden gezien, maar als 'normaal' worden gerapporteerd, terwijl de patiënt een jaar later de diagnose gevorderde longkanker krijgt. Een verdachte massa kan op een mammografie over het hoofd worden gezien, terwijl borstkanker zich mogelijk heeft uitgezaaid. Een tumor kan worden gemist op een MRI-scan van de hersenen, waardoor de patiënt neurologische schade heeft opgelopen. In dergelijke gevallen moeten oude beelden opnieuw worden beoordeeld. Niet alleen het oude rapport, maar ook de afbeelding zelf moet naar het expertpanel worden gestuurd.

In geval van fouten in de radiologie ligt de verantwoordelijkheid mogelijk niet alleen bij de radioloog. De arts die het rapport heeft aangevraagd, moet ook de klachten van de patiënt en de bevindingen van het rapport beoordelen. Als het rapport formuleringen bevat zoals 'vervolgonderzoek aanbevolen', 'verdachte afwijking' of 'nader onderzoek vereist', moet de arts deze aanbeveling opvolgen. De arts en het ziekenhuis kunnen ook aansprakelijk worden gesteld als de patiënt niet wordt opgeroepen voor een vervolgonderzoek of als er geen aanvullende onderzoeken worden uitgevoerd.

Pathologie- en biopsiefouten

Bij de diagnose van kanker is het pathologierapport vaak het doorslaggevende document. Een biopsiemonster wordt onderzocht in een pathologisch laboratorium en het rapport beschrijft de aanwezigheid van kanker, het type, de graad, hormoonreceptoren, genetische/moleculaire kenmerken en andere bevindingen die de behandeling bepalen. Pathologische fouten kunnen voorkomen in de vorm van vals-negatieve resultaten, onjuiste kankertypes, onvolledige beoordeling die de stadiëring beïnvloedt, of verwisseling van monsters.

Als het biopt onvoldoende materiaal bevat, kan een herhaald biopt nodig zijn. Echter, als bij de patiënt aanvankelijk kanker wordt vastgesteld nadat hij of zij "kankervrij" is verklaard, worden het pathologierapport en de klinische follow-up samen beoordeeld. Dit komt omdat het pathologierapport formuleringen kan bevatten zoals "onvoldoende materiaal", "klinische/radiologische correlatie aanbevolen", "verdachte bevindingen" of "een herhaald biopt zou aangewezen zijn".

Bij fouten in pathologierapporten moeten het authenticatiesysteem van het laboratorium, de registratie van monsteracceptatie, de archieven van weefselblokken en -preparaten, de immunohistochemische resultaten, een second opinion en de vraag of monsters zijn verwisseld, worden onderzocht. Het opnieuw beoordelen van pathologisch materiaal in kankergevallen verandert vaak het verloop van de zaak.

Wat is een behandelingsfout bij kankertherapie?

Bij kanker beperkt een onjuiste behandeling zich niet tot een late diagnose. Zelfs na de diagnose kan er schade ontstaan ​​door een onjuiste stadiëring, verkeerde chirurgische beslissingen, onnodige operaties, fouten in het chemotherapieprotocol, fouten in de radiotherapieplanning, fouten in de medicijndosering, onjuiste toepassing van doelgerichte therapie, het niet kunnen beheersen van bijwerkingen of een te late start van de behandeling.

De behandeling van kanker is een multidisciplinair proces. Oncologie, chirurgie, radiologie, pathologie, radiotherapie, nucleaire geneeskunde, genetica, intensive care en ondersteunende zorg kunnen samenwerken. Daarom moeten behandelbeslissingen worden genomen met inachtneming van het type kanker, het stadium, de leeftijd, de algemene conditie, comorbiditeiten, pathologische kenmerken en wetenschappelijke richtlijnen van de patiënt.

Aansprakelijkheid voor schadevergoeding ontstaat bijvoorbeeld als een patiënt in een chirurgisch behandelbaar stadium van de ziekte onnodig wordt vertraagd en de tumor zich verder ontwikkelt; als de chemotherapiedosis niet wordt aangepast aan de nier- en leverfunctie van de patiënt; als de behandeling ongewijzigd wordt voortgezet ondanks meldingen van geneesmiddelenallergieën of ernstige bijwerkingen; als het verkeerde gebied wordt bestraald tijdens radiotherapie; of als het stadium van de kanker onjuist wordt vastgesteld, wat resulteert in een ontoereikende behandeling.

Vertraagde behandeling en gemiste behandelingsmogelijkheden

Een van de belangrijkste concepten bij kanker is "verlies van behandelingskansen". In sommige gevallen wordt de diagnose of behandeling vertraagd, zelfs wanneer de kanker zich in een volledig geneesbaar stadium bevindt; de patiënt krijgt de diagnose in een verder gevorderd stadium. Deze vertraging kan de kansen van de patiënt op een operatie, een minder zware behandeling, de levensverwachting of de kwaliteit van leven beïnvloeden.

Juridisch gezien is niet elke vertraging een reden voor schadevergoeding. De vertraging moet medisch gezien het verloop van de ziekte hebben beïnvloed. Een vertraging van drie dagen heeft bijvoorbeeld bij sommige soorten kanker mogelijk geen invloed op de uitkomst; maandenlang geen vervolgonderzoek of een vertraagde biopsie kan echter wel het stadium van de ziekte veranderen. De deskundige moet daarom de impact van de vertraging op het stadium van de kanker, de behandelingsmogelijkheden en de prognose beoordelen.

Het is niet altijd mogelijk om te bewijzen dat een patiënt zou zijn hersteld als de kans op behandeling verloren was gegaan. Echter, als de mogelijkheid van een langere levensduur, een minder ingrijpende behandeling of een orgaanbesparende behandeling bestond bij een vroege diagnose of passende behandeling, en deze mogelijkheid door nalatigheid is weggenomen, dan kan een schadevergoeding worden overwogen.

Geïnformeerde toestemming en voorlichting aan kankerpatiënten

Kankerpatiënten moeten duidelijk worden geïnformeerd over hun diagnose, het stadium van hun ziekte, de toe te passen behandelingen, de risico's van de behandelingen, alternatieven, de gevolgen van het weigeren van een behandeling en het verloop van de ziekte. De Patiëntenrechtenverordening bepaalt dat patiënten het recht hebben om mondelinge of schriftelijke informatie te vragen over hun gezondheidstoestand, de uit te voeren medische procedures, de voordelen en mogelijke nadelen daarvan, alternatieve methoden, de gevolgen van het weigeren van een behandeling en het verloop van hun ziekte.

Geïnformeerde toestemming is met name belangrijk bij de behandeling van kanker, omdat chirurgie, chemotherapie, radiotherapie, immunotherapie, doelgerichte therapieën, hormoontherapie of palliatieve zorg ernstige bijwerkingen kunnen hebben. De patiënt moet worden geïnformeerd over het doel van de behandeling, of deze gericht is op genezing of ziektebeheersing, de verwachte voordelen, bijwerkingen, de kans op succes en alternatieve behandelingsmogelijkheden.

Geïnformeerde toestemming gaat niet alleen over het ondertekenen van een formulier. Het is niet voldoende om de patiënt te vertellen: "U krijgt chemotherapie." De bijwerkingen van de medicijnen, het risico op infectie, haaruitval, misselijkheid, een verlaagd aantal bloedcellen, orgaantoxiciteit, effecten op de vruchtbaarheid, bijwerkingen van radiotherapie, de omvang van de operatie en mogelijke complicaties moeten aan de patiënt worden uitgelegd op een manier die hij of zij begrijpt.

Het belang van medische dossiers

In kankerzaken waarbij sprake is van een vertraagde diagnose of medische fouten, zijn medische dossiers van essentieel belang. De Patiëntenrechtenverordening bepaalt dat patiënten rechtstreeks inzage kunnen krijgen in en kopieën kunnen opvragen van dossiers en gegevens met betrekking tot hun gezondheidstoestand, via hun wettelijke vertegenwoordiger of advocaat. De verordening stelt tevens dat dossiers alleen mogen worden ingezien door personen die direct betrokken zijn bij de behandeling van de patiënt.

Het Constitutioneel Hof heeft er ook op gewezen dat de vraag of een medische ingreep conform de medische regels is uitgevoerd, grotendeels kan worden vastgesteld aan de hand van de dossiers van het diagnose- en behandelproces; en dat het vastleggen en redelijk bewaren van diagnose- en behandelgegevens de verantwoordelijkheid is van de zorginstelling. Volgens het Constitutioneel Hof mag, indien de verantwoordelijkheid van de zorginstelling niet kan worden vastgesteld vanwege het ontbreken van informatie of documenten die in het patiëntendossier thuishoren, dit niet ten nadele van de patiënt worden uitgelegd.

Daarom moeten kankerdossiers niet alleen het ontslagverslag van de patiënt bevatten, maar ook alle onderzoeksverslagen, laboratoriumresultaten, röntgenfoto's, pathologierapporten, informatie over biopten/preparaten, consultatieverslagen, beslissingen van het multidisciplinaire oncologieoverleg, chemotherapieprotocollen, radiotherapieplannen, operatieverslagen en follow-upverslagen.

Late diagnose of onjuiste behandeling van kanker in een privékliniek

Als kanker te laat wordt gediagnosticeerd of onjuist wordt behandeld in een privéziekenhuis, privékliniek, privécentrum voor medische beeldvorming, privélaboratorium of privé-oncologisch centrum, ontstaat er juridische aansprakelijkheid. Een privéziekenhuis kan niet alleen aansprakelijk worden gesteld voor de individuele fout van de arts, maar ook voor zaken zoals het communiceren van testresultaten aan de patiënt, het opvolgen van rapporten, het organiseren van pathologie- en radiologieprocedures, laboratoriumveiligheid, oncologische planning en het bijhouden van patiëntendossiers.

Aangezien particuliere zorgdiensten vaak als consumententransacties kunnen worden beschouwd, kunnen bepalingen uit het consumentenrecht van toepassing zijn. De pagina met actuele wetgeving van het Ministerie van Handel bevat Wet nr. 6502 inzake consumentenbescherming en de bijbehorende uitvoeringswetgeving; claims voor gebrekkige dienstverlening, contractbreuk en schadevergoeding in gevallen met betrekking tot betaalde diensten van een particuliere zorginstelling kunnen gezamenlijk en per geval worden beoordeeld.

Het verweer van het privéziekenhuis dat "de patiënt de resultaten niet heeft opgevolgd" is niet in alle gevallen voldoende. Als het rapport een vermoeden van kanker aangeeft, moet worden onderzocht of de patiënt hiervan op de hoogte is gesteld, of er een vervolgafspraak is ingepland, of er een waarschuwing in het patiëntendossier is opgenomen en of de betreffende arts het rapport heeft ingezien.

Late diagnose of onjuiste behandeling van kanker in staatsziekenhuizen

Als kanker laat wordt vastgesteld of onjuist wordt behandeld in een staatsziekenhuis, gemeentelijk ziekenhuis, opleidings- en onderzoeksziekenhuis of openbaar universitair ziekenhuis, valt de juridische procedure vaak onder het bestuursrecht. Gezondheidszorg in staatsziekenhuizen zijn publieke diensten. Als deze dienstverlening gebrekkig, vertraagd of helemaal niet wordt verleend, wordt de overheid geacht een tekortkoming in de dienstverlening te hebben begaan.

Volgens artikel 13 van de Wet op de Administratieve Procedure nr. 2577 moeten personen wier rechten door administratieve handelingen zijn geschonden, binnen één jaar na de datum waarop zij kennis hebben genomen van de handeling, en in ieder geval binnen vijf jaar na de datum van de handeling, een verzoek tot herstel van hun rechten indienen bij de betreffende instantie, alvorens een rechtszaak aan te spannen. Indien het verzoek wordt afgewezen of binnen dertig dagen geen reactie volgt, kan een rechtszaak worden aangespannen.

Daarom moet, indien er sprake is van een vermeende vertraging in de diagnose van kanker in een openbaar ziekenhuis, een gedetailleerd verzoekschrift worden ingediend bij de betreffende instantie alvorens een rechtszaak aan te spannen. In het verzoekschrift moet duidelijk de chronologie van de gebeurtenissen worden vermeld, in welk stadium de vertraging is opgetreden, de aard van de schade, de hoogte van de gevraagde materiële en morele schadevergoeding en de vereiste documenten.

Welke soorten schadevergoeding kunnen worden geëist?

Patiënten die schade lijden als gevolg van een late diagnose of onjuiste behandeling van kanker, kunnen aanspraak maken op financiële en niet-financiële compensatie indien aan de voorwaarden wordt voldaan.

Schadevergoedingseisen kunnen onder andere medische kosten, operatiekosten, kosten voor chemotherapie/radiotherapie, medicijnkosten, kosten voor privéziekenhuizen, kosten voor onderzoeken en beeldvorming, kosten voor intensive care, revalidatiekosten, reis- en verblijfskosten, kosten voor mantelzorg, tijdelijke arbeidsongeschiktheid, blijvende arbeidsongeschiktheid, inkomensverlies en verstoring van de economische toekomst omvatten.

Als een patiënt een intensievere behandeling heeft moeten ondergaan vanwege een late diagnose van kanker, moeten deze extra behandelingskosten en de daaruit voortvloeiende afname van de levenskwaliteit worden meegenomen in de berekening van de schadevergoeding. Als de patiënt orgaanverlies, blijvend functieverlies of verlies van arbeidsvermogen heeft geleden, moeten berekeningen worden gemaakt van invaliditeit en arbeidsongeschiktheid.

Een schadevergoeding voor emotioneel leed wordt geëist vanwege de angst die de patiënt heeft ervaren, de angst voor de dood, het zware behandeltraject, orgaanverlies, verminderde levenskwaliteit, de impact op het gezinsleven, psychisch trauma en verminderde behandelingsmogelijkheden. Indien de patiënt is overleden, kunnen de nabestaanden een schadevergoeding eisen voor verlies van inkomsten, begrafeniskosten en emotioneel leed.

Hoe wordt een late diagnose van kanker bewezen?

In gevallen van een vertraagde kankerdiagnose wordt het bewijs vaak geleverd door retrospectief onderzoek van eerdere dossiers. Wanneer meldde de patiënt zich voor het eerst met welke symptomen? Welke onderzoeken werden uitgevoerd? Wat waren de bevindingen? Welke rapporten werden opgesteld? Werden de verdachte bevindingen in de rapporten opgevolgd? Wanneer werd de biopsie uitgevoerd? Wanneer werd de definitieve diagnose gesteld? Wanneer begon de behandeling? Deze vragen moeten uur na uur, dag na dag en maand na maand worden geanalyseerd.

Bewijsmateriaal dat gebruikt kan worden, omvat onder andere opnamedossiers, dossiers van de huisarts, dossiers van de spoedeisende hulp, aantekeningen van poliklinische onderzoeken, laboratoriumresultaten, röntgenfoto's, radiologierapporten, pathologierapporten, biopsieverslagen, operatieverslagen, chemotherapieprotocollen, radiotherapieplannen, beslissingen van het multidisciplinaire oncologieoverleg, epicrises, recepten, verwijsdocumenten en patiëntencorrespondentie.

Eerdere beeldvormingsgegevens zijn bijzonder belangrijk. Zelfs als het rapport "normaal" is, kunnen er zichtbare tekenen van kanker op de afbeelding te zien zijn. Daarom is het raadzaam om digitale kopieën te maken van MRI-scans, CT-scans, mammografieën, echografieën of röntgenfoto's en deze ter beoordeling aan een expert voor te leggen.

Het belang van deskundigenrapporten

In kankergevallen waarbij sprake is van een vertraagde diagnose of een onjuiste behandeling, bepalen deskundigenrapporten de uitkomst van de zaak. Het deskundigenpanel dient te bestaan ​​uit een oncoloog, een specialist in het betreffende chirurgische vakgebied, een radioloog, een patholoog en, afhankelijk van de aard van het geval, specialisten in radiotherapie, nucleaire geneeskunde, gastro-enterologie, longziekten, verloskunde en gynaecologie, dermatologie, algemene chirurgie of forensische geneeskunde.

De deskundige getuige moet de volgende vragen beantwoorden: Waren er bij de eerste presentatie aanwijzingen voor kanker? Welke onderzoeken had de arts moeten aanvragen? Waren er fouten in de beeldvorming of het pathologierapport? Werd de biopsie of verder onderzoek uitgesteld? Heeft de vertraging het stadium van de ziekte beïnvloed? Zouden de behandelingsmogelijkheden anders zijn geweest als de diagnose eerder was gesteld? Werd de behandeling uitgevoerd volgens de huidige medische richtlijnen? Was er een causaal verband tussen de schade en de uitgestelde/foutieve behandeling?

Onvolledige deskundigenrapporten moeten kritisch worden bekeken. Met name algemene uitspraken zoals "de kanker kan een agressief verloop hebben gehad" of "de uitkomst zou mogelijk niet veranderd zijn" zijn onvoldoende. Het rapport moet concrete gegevens, eerdere beelden, pathologisch materiaal, het diagnose-behandelingstraject en een gedetailleerde beoordeling van de impact van de vertraging op de prognose bevatten.

Kan er een strafrechtelijk onderzoek worden ingesteld?

Als kanker laat wordt vastgesteld of onjuist wordt behandeld, met ernstig lichamelijk letsel of overlijden tot gevolg, kan een strafrechtelijk onderzoek worden ingesteld. Afhankelijk van de aard van het incident kunnen de misdrijven van nalatigheid met letsel tot gevolg of dood door nalatigheid aan de orde komen. Bij onderzoeken naar aanleiding van medische procedures en handelingen van zorgverleners kan ook de procedure van de Raad voor Beroepsverantwoordelijkheid, zoals beschreven in Bijlage 18 van de Basiswet op de Gezondheidszorg nr. 3359, worden overwogen.

Strafrechtelijke onderzoeken en civiele rechtszaken dienen verschillende doelen. Een strafrechtelijk onderzoek richt zich op de strafrechtelijke aansprakelijkheid van zorgpersoneel. Een civiele rechtszaak daarentegen is erop gericht de patiënt of diens nabestaanden te compenseren voor de materiële en immateriële schade die zij hebben geleden. Forensische rapporten of deskundigenrapporten in een strafzaak kunnen echter belangrijk bewijsmateriaal vormen in een civiele rechtszaak.

Wat moeten de patiënt of diens familieleden doen?

Bij vermoeden van een vertraagde kankerdiagnose of onjuiste behandeling is het eerste wat u moet doen alle medische dossiers verzamelen. Niet alleen het ontslagverslag, maar ook poliklinische aantekeningen, testresultaten, pathologierapporten, röntgenfoto's, informatie over biopsiemateriaal, beslissingen van het multidisciplinaire oncologieoverleg en behandelprotocollen moeten schriftelijk bij het ziekenhuis worden opgevraagd.

De tweede stap is het opstellen van een chronologisch overzicht van de gebeurtenissen. Wanneer is de eerste klacht ingediend? Wanneer is de eerste aanvraag gedaan? Welke onderzoeken zijn wel of niet aangevraagd? Wanneer is het rapport van de vermoedelijke besmetting opgesteld? Wanneer is de patiënt opgeroepen voor een vervolgconsult? Wanneer is de biopsie uitgevoerd? Wanneer is de behandeling gestart? Deze chronologie vormt de basis voor het deskundigenonderzoek.

De derde stap is het correct onderscheiden van particuliere en openbare ziekenhuizen. In particuliere ziekenhuizen spelen privaatrecht, consumentenrecht en aansprakelijkheid voor medische fouten een rol; in openbare ziekenhuizen zijn administratieve beroepsprocedures en volledige gerechtelijke procedures relevant.

De vierde stap is het vaststellen van de schade. Als de patiënt nog leeft, omvat dit medische kosten, invaliditeit, zorgkosten en emotioneel leed; als de patiënt is overleden, omvat dit verlies aan inkomsten, begrafeniskosten en claims voor immateriële schade door nabestaanden.

Conclusie: Een late diagnose en onjuiste behandeling van kanker kunnen ernstige gevolgen hebben

Bij de behandeling van kanker kan een late diagnose of onjuiste behandeling direct van invloed zijn op de levensverwachting, behandelingsmogelijkheden, orgaanfunctie, arbeidsvermogen en kwaliteit van leven van een patiënt. Niet elke late kankerdiagnose is een medische fout; er kan echter wel juridische aansprakelijkheid ontstaan ​​als de klachten en bevindingen van de patiënt worden genegeerd, noodzakelijke onderzoeken niet worden uitgevoerd, er een fout wordt gemaakt bij radiologisch of pathologisch onderzoek, een verdacht rapport niet wordt opgevolgd, een biopsie wordt uitgesteld of de behandeling niet tijdig wordt gestart.

In dergelijke gevallen hangt succes niet alleen af ​​van het bestaan ​​van een slechte afloop, maar ook van het aantonen, met concrete bewijzen, in welk stadium de late diagnose is gesteld, welke medische norm is overtreden, hoe de schade is verergerd en wat het causale verband is. Eerdere beeldvormingsgegevens, pathologisch materiaal, beslissingen van het multidisciplinaire oncologieoverleg, behandelprotocollen en de tijdlijn in het patiëntendossier zijn van cruciaal belang.

Een patiënt die schade heeft geleden door kanker kan een schadevergoeding eisen voor extra behandelingskosten, arbeidsongeschiktheidsuitkeringen, zorgkosten, verlies van toekomstige economische vooruitzichten en immateriële schade. Als de patiënt is overleden, kunnen de nabestaanden een schadevergoeding eisen voor verlies van inkomsten en immateriële schade. Daarom is het belangrijk dat in gevallen waarin er een vermoeden bestaat van een vertraagde kankerdiagnose of een onjuiste behandeling, de medische dossiers onmiddellijk worden verzameld, de zaak wordt geanalyseerd door specialisten en juristen, en de juiste juridische stappen worden gekozen, rekening houdend met de vraag of de behandeling in een privé- of openbaar ziekenhuis heeft plaatsgevonden.