JURIDISCHE STATUS VAN AUTONOME SCHEPEN

JURIDISCHE STATUS VAN AUTONOME SCHEPEN

Autonome voertuigen kunnen, in eenvoudige bewoordingen, worden gedefinieerd als voertuigen die zonder menselijke tussenkomst functioneren. Deze steeds vaker voorkomende voertuigen hebben ook hun plaats gevonden in het zeevervoer, in de vorm van autonome schepen. Autonome schepen bestaan ​​in drie vormen: schepen die op afstand worden bestuurd, schepen die worden bestuurd door een autonoom systeem en schepen die worden bestuurd door zowel een autonoom systeem als op afstand. De mate van menselijke betrokkenheid bij autonome systemen beïnvloedt ook het autonomieniveau. Dit zijn schepen die geen bemanning hebben, geen bemanning hebben of een beperkte bemanning, die zijn geprogrammeerd met kunstmatige intelligentie voor zelfstandig functioneren, of die worden bestuurd door een systeem voor afstandsbediening.

De juridische status van autonome schepen is onderwerp van discussie, en de vraag of ze al dan niet als schepen moeten worden beschouwd, is cruciaal voor het begrijpen van de rechten en plichten waaraan ze onderworpen zijn onder het VN-Zeerechtverdrag (UNCLOS), een internationaal verdrag van aanzienlijk belang in het zeerecht. Dit komt omdat de meeste bepalingen in het UNCLOS alleen betrekking hebben op schepen. Het feit dat onbemande schepen niet als schepen worden beschouwd, betekent dat deze bepalingen niet van toepassing zijn op autonome schepen.

De definitie van een schip is opgenomen in veel internationale verdragen, maar naleving van deze definities alleen wordt niet als voldoende beschouwd om autonome schepen als schepen te erkennen; nationale wetgeving moet ook aan deze definities voldoen. In tegenstelling tot andere verdragen definieert het VN-Zeerechtverdrag (UNCLOS) het begrip schip niet. Dit staat staten toe het begrip schip zelf te definiëren, wat betekent dat autonome schepen verschillende definities kunnen hebben en onderworpen kunnen zijn aan de toepasselijke regels, afhankelijk van het rechtssysteem van elke staat.

Artikel 94 van het UNCLOS benadrukt dat een schip moet worden toevertrouwd aan een kapitein en officieren met de vereiste kwalificaties, en dat het aantal bemanningsleden moet variëren afhankelijk van het type en de grootte van het schip. Bovendien stelt artikel 98 van het UNCLOS dat "Elke staat de kapitein van een schip dat onder zijn vlag vaart, verplicht de volgende taken uit te voeren, voor zover dit kan zonder een ernstig gevaar voor de bemanning en passagiers van het schip te creëren." Dit roept vragen op over hoe een kapitein en bemanning, die niet aanwezig zijn op autonome schepen, zullen beoordelen of er een ernstig gevaar bestaat.

Hoewel autonome vaartuigen niet volledig compatibel zijn met deze artikelen in het VN-Verdrag inzake het recht van de zee (UNCLOS), is er wel overlap te zien met de definitie van een vaartuig in andere relevante verdragen. In het MARPOL-verdrag wordt een vaartuig gedefinieerd als elk type boot dat in de maritieme omgeving opereert, inclusief draagvleugelboten, luchtkussenvaartuigen, onderzeeërs, drijvende vaartuigen en vaste of drijvende platforms; en in het VN-Verdrag van 1986 inzake de voorwaarden voor de registratie van schepen als zelfaangedreven schepen die worden gebruikt voor het vervoer van goederen, passagiers of beide in de internationale maritieme handel, met uitzondering van schepen met een bruto tonnage van minder dan 500 ton.

Volgens artikel 931 van het Turkse Wetboek van Koophandel wordt elk voertuig dat drijft en zich in het water voortbeweegt en niet erg klein is, gedefinieerd als een vaartuig. Zoals blijkt uit het Turkse Wetboek van Koophandel, is de aanwezigheid of afwezigheid van een kapitein en bemanning aan boord niet van belang voor de kwalificatie van een vaartuig als vaartuig.

Als autonome vaartuigen als vaartuigen zouden worden gekwalificeerd, zou er geen belemmering zijn om de voor vaartuigen gedefinieerde rechten ook op autonome vaartuigen toe te passen. De rechten en plichten van schepen onder het zeerecht kunnen dus bij analogie worden toegepast op autonome schepen.

Internationaal recht is een rechtsgebied dat voortdurend verandert en zich ontwikkelt in overeenstemming met de behoeften van de internationale gemeenschap. De integratie van autonome schepen in het zeevervoer zal vele technologische en juridische innovaties met zich meebrengen. Uitgebreide regelgeving op nationaal en internationaal niveau is nodig om het bestaande zeerecht aan te passen aan deze nieuwe technologie. Het wegnemen van juridische onduidelijkheden is cruciaal voor het waarborgen van een veilig en efficiënt gebruik van autonome schepen.

stagiair rechtenstudent

Buse Güleser SEZENLİK