Is het heimelijk opnemen van audio en video een misdaad?

1. Bescherming van persoonsgegevens en privacy

132-134 van het Turkse Wetboek van Strafrecht is het schenden van de vertrouwelijkheid van communicatie of het zonder toestemming opnemen van beelden en geluiden die verband houden met het privéleven een misdrijf.
Het heimelijk opnemen van iemands stem of video in zijn of haar huis, privéruimte of zonder toestemming is bijvoorbeeld een "schending van de privacy ". De straf voor dit misdrijf een gevangenisstraf van 1 tot 3 jaar .

2. Gevallen van wettigheid en uitzonderingen

Als iemand een opname maakt uitsluitend ter bescherming van zijn of haar juridische belangen (bijvoorbeeld om bewijs te verkrijgen van een misdrijf zoals bedreiging, chantage, smaad, omkoping, enz.) en geen andere bewijsmiddelen heeft, en deze opname alleen is gemaakt met het doel deze aan de bevoegde autoriteiten te overleggen , dan hebben sommige uitspraken van het Hooggerechtshof aanvaard dat dergelijke opnames als "rechtstoelaatbaar bewijs" kunnen worden beschouwd
Dit is echter een uitzondering en elk geval wordt beoordeeld aan de hand van de specifieke omstandigheden. Geheime opnames gemaakt uit persoonlijke nieuwsgierigheid, vijandigheid of met het doel deze openbaar te maken, vormen een misdrijf en worden als bewijs afgewezen.

3. De benadering van het Hooggerechtshof

De Algemene Vergadering van het Hooggerechtshof inzake strafzaken heeft in haar uitspraak met nummers 2007/147 E. en 2007/167 K. gesteld dat een heimelijk verkregen geluidsopname wettelijk toelaatbaar kan zijn wanneer er geen andere manier is om te bewijzen dat er een misdrijf tegen de betrokkene is gepleegd.
In echtscheidingszaken is bijvoorbeeld een korte geluidsopname die gemaakt is om de voortdurende beledigingen van een partner aan te tonen, soms juridisch geldig verklaard.
Daarentegen vormen langdurige, vertrouwelijke opnames die op de werkplek, in openbare ruimtes of met betrekking tot het privéleven van anderen zijn gemaakt, een schending van het recht op privacy en kunnen deze niet als bewijsmateriaal worden gebruikt.

✅ Conclusie: In de regel vormen heimelijk verkregen audio- en video-opnamen een misdrijf en kunnen ze niet als bewijsmateriaal worden gebruikt . In sommige uitzonderingen kan het echter rechtmatig zijn als iemand beperkte opnames maakt uitsluitend ter bescherming van zijn of haar juridische belangen, in gevallen waarin er geen andere manier is om de zaak te bewijzen, en alleen met het doel deze aan de rechterlijke autoriteiten te presenteren .

VOORBEELDEN VAN UITSPRAKEN VAN HET HOOGGERECHT

1. Vertrouwelijke opname in echtscheidingszaken

De 2e burgerlijke kamer van het Hooggerechtshof heeft in zaaknummer 2014/25902 E., 2015/17223 K. geoordeeld dat een heimelijk door een echtgenoot gemaakte opname van voortdurende beledigingen en bedreigingen in huiselijke sfeer als bewijsmateriaal werd toegelaten, omdat er geen andere manier was om dit te bewijzen . ➡️ Het Hooggerechtshof heeft hier gesteld dat kortstondige opnames die gemaakt zijn ter bescherming van persoonlijke rechten, rechtmatig kunnen zijn.

2. Opname om de bedreiging of belediging te bewijzen

De Algemene Vergadering van het Hooggerechtshof inzake Strafzaken heeft in haar uitspraak met nummers 2007/147 E. en 2007/167 K.
de geheime geluidsopname van de verdachte, bedoeld als bewijs voor de tegen hem geuite bedreiging, rechtmatig was .
➡️ De opname werd uitsluitend aan het Openbaar Ministerie overhandigd en niet aan derden bekendgemaakt. Daarom werd deze als bewijsmateriaal toegelaten.

3. Vertrouwelijke documenten opgesteld op de werkplek

De 9e burgerlijke kamer van het Hooggerechtshof heeft in zaaknummer 2008/37566 E., 2010/37516 K.
geoordeeld dat een werknemer in het geheim audio-opnamen had gemaakt om aan te tonen dat hij voortdurend onder druk werd gezet door zijn werkgever. Het Hooggerechtshof heeft deze opname onrechtmatig verkregen bewijsmateriaal en buiten beschouwing gelaten.
➡️ Dit komt omdat het continu en langdurig opnemen op de werkplek een schending van het recht op privacy vormt.

4. Geheime opname van privé-informatie

De 12e strafkamer van het Hooggerechtshof heeft in zaaknummer 2014/17793 E., 2015/1896 K. geoordeeld dat het heimelijk plaatsen van een camera in iemands woning en het opnemen van video een schending van het recht op privacy vormt . ➡️ Aangezien er geen wettelijke grondslag voor deze handeling bestond, werd het bewijs verworpen en de dader gestraft.

5. Telefoongesprekken opnemen

De 5e Strafkamer van het Hooggerechtshof, zaaknummer 2013/10993, uitspraaknummer 2014/1315,
heeft geoordeeld dat het opnemen van een telefoongesprek met de bedoeling dit later als bewijs te gebruiken, geen strafbaar feit is.
➡️ Omdat de persoon in kwestie al partij is bij het gesprek. Indien deze opnames echter aan derden worden verspreid, zijn de artikelen 132-134 van het Turkse Wetboek van Strafrecht van toepassing.

6. Samenvatting van regels en uitzonderingen

Algemene regel: Heimelijke audio- en video-opnames zijn illegaal.
Uitzondering: Als een persoon geen andere manier heeft om het tegen hem gepleegde misdrijf te bewijzen (bedreiging, belediging, chantage, enz.) en de opname alleen is gemaakt om aan de gerechtelijke autoriteiten te worden voorgelegd , kan deze als bewijs worden geaccepteerd.

📌 Zoals te zien is, houdt het Hooggerechtshof in elk specifiek geval rekening met de "belangenafweging" :

Enerzijds is er het recht op privacy van iemands privéleven,
Aan de andere kant heeft een persoon het recht om zichzelf te verdedigen en zijn rechten te bewijzen.

“Kan camerabeeldmateriaal van een werkplek als bewijsmateriaal worden gebruikt?”

📌 1. Juridisch kader

Artikel 134 van het Turkse Wetboek van Strafrecht: Het misdrijf van schending van de privacy van het privéleven.
KVKK (Wet nr. 6698): Verwerking en bescherming van persoonsgegevens.
Artikel 189 van het Wetboek van Burgerlijke Procedure: Onrechtmatig verkregen bewijsmateriaal mag niet in de rechtbank worden gebruikt.
Artikel 25 van de Arbeidswet: Recht van de werkgever om de arbeidsovereenkomst te beëindigen – het gedrag van de werknemer kan worden bewezen door middel van cameraopnamen.

📌 2. De aanpak van het Hooggerechtshof

Het Hooggerechtshof van Beroep, 9e Civiele Kamer, zaaknummer 2017/19772, uitspraaknummer 2020/10301
, heeft geoordeeld dat indien camera's op de werkplek zijn geïnstalleerd met medeweten van de werknemers, deze opnames als geldig bewijsmateriaal gelden in een ontslagzaak.
De 22e burgerlijke kamer van het Hooggerechtshof heeft in zijn uitspraak met nummer 2016/11834 E., 2019/1289 K.
geoordeeld dat heimelijk opgenomen camerabeelden die een buitensporige inbreuk vormen op het privéleven van werknemers, niet als bewijsmateriaal kunnen worden toegelaten.
De 12e strafkamer van het Hooggerechtshof van Beroep, zaaknummer 2015/2570, uitspraaknummer 2016/7894
, heeft geoordeeld dat camerabeelden van een werkplek wettelijk toelaatbaar bewijsmateriaal zijn in diefstalzaken, omdat een werkplek als een openbare ruimte wordt beschouwd.

📌 3. Conclusie – Wanneer wordt het bewijs?

✅ Het wordt als bewijs geaccepteerd

Cameraopnames op de werkplek zijn alleen toegestaan als dit vooraf aan de werknemers is meegedeeld (via reglementen, contract, kennisgeving, enz.).
Als het doel gebaseerd is op legitieme redenen, zoals beveiliging, bescherming van bedrijfseigendommen of veiligheid op de werkplek.
Als de werknemer uitdrukkelijk toestemming heeft gegeven of als er een wettelijke verplichting is.

❌ Niet aanvaardbaar als bewijs

Als er in het geheim camera's zijn geïnstalleerd zonder med medeweten van de werknemers .
Als de camera geplaatst wordt op locaties die het privéleven van de werknemer in beeld brengen (toilet, kleedkamer, enz.).
Indien de gegevens zijn verwerkt in strijd met de KVKK (Turkse wet op de bescherming van persoonsgegevens).

📌 Commentaar van de advocaat

In strafzaken: camerabeelden worden vaak als bewijs geaccepteerd (vooral bij diefstal, vechtpartijen en vandalisme).
In het arbeidsrecht: In de relatie tussen werkgever en werknemer worden de Wet bescherming persoonsgegevens (KVKK) en het recht op privacy echter strikter geïnterpreteerd; de toestemming van de werknemer of op zijn minst een kennisgeving is vereist.

👉 Met andere woorden: camerabeelden van de werkplek kunnen als bewijsmateriaal worden beschouwd als ze op de juiste wijze zijn verkregen, maar de rechtbank zal ze afwijzen als ze in het geheim zijn verkregen.

Student rechtenfaculteit Ada Ceren KENDİGELEN

Enkele blogtitel