Wat is aanvullende schade?

EXTRA (BUITENSPROPORTIONELE) SCHADE

Bij geldschulden is het onvermijdelijk dat de schuldeiser verliezen lijdt als gevolg van het verzuim van de schuldenaar. In de praktijk is de eerste manier om dit verlies te compenseren de rente over de achterstallige betaling, die kan worden geïnd ongeacht de schuld of de aard van de schade. In de meeste gevallen is de rente over de achterstallige betaling, die in wezen een eenmalige compensatie is, echter onvoldoende om de bestaande schade te dekken. In dergelijke gevallen kan de schuldeiser, mits aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan, ook een vergoeding voor bijkomende schade vorderen. Bijkomende schade is een van de gevolgen van wanbetaling die verband houdt met schuld.

Volgens artikel 122/I van het Turkse Wetboek van Verbintenissen is de schuldenaar verplicht de schade te vergoeden die de rente overstijgt, tenzij hij bewijst dat hij geen schuld heeft.

In tegenstelling tot rente bij wanbetaling, vereist het bestaan ​​van aanvullende schade niet alleen schuld, maar ook daadwerkelijke schade. Deze schade is een materieel verlies dat het vermogen van de schuldeiser vermindert. Bijgevolg wordt bij de berekening van aanvullende schade de rente bij wanbetaling in mindering gebracht.

23. Juridische afdeling, zaaknummer 2016/9487 E., besluitnummer 2018/161 K.

"Jurisprudentietekst"

RECHTBANK: Rechtbank van eerste aanleg
Na de behandeling van de schadevergoedingszaak tussen de partijen, werd het vonnis waarbij de zaak werd afgewezen wegens verjaring, om de in het vonnis vermelde redenen, binnen de voorgeschreven termijn door eiser ... in hoger beroep aangevochten. Het dossier werd onderzocht en de nodige overwegingen werden gemaakt.
– BESLISSING –
De eisers stelden dat zij medische diensten aan de gedaagde hadden verleend en dat zij de vorderingen voortvloeiend uit de verleende diensten konden innen als gevolg van de door hen aangespannen rechtszaken en procedures wegens het niet-betalen door de gedaagde, en dat zij aanvullende schade hadden geleden door de vertraging in de inning van hun vorderingen, en eisten de inning van 6.000,00 TL. Tijdens de zitting wijzigden zij hun vordering tot 12.000,00 TL.
Eiser ... droeg zijn vorderingen tijdens de zitting over aan de andere eiser.
De advocaat van de gedaagde verzocht om afwijzing van de zaak.
De beslissing van de rechtbank om de zaak in behandeling te nemen werd vernietigd door een uitspraak van onze Kamer van 5 oktober 2015, nummer 2014/5629 E., 2015/6256 K., na een hoger beroep van de advocaat van de verweerder, op grond van het feit dat de verjaringstermijn niet was onderzocht. Na deze vernietiging oordeelde de rechtbank, na een zitting te hebben gehouden, dat op basis van het bewijsmateriaal dat vóór de vernietiging was verkregen, de ontvangen deskundigenrapporten, het feit dat de eiser en de cessionaris op 1 februari 1991 een kennisgeving via de 8e notaris hadden verzonden en dat de schuld op die datum opeisbaar werd, waardoor de termijn van 10 jaar op 1 februari 2001 was verstreken; en dat de rechtszaak was aangespannen op 17 mei 2005, nadat de wettelijk vastgestelde termijn van 10 jaar was verstreken. De rechtszaak werd daarom afgewezen wegens het verstrijken van de verjaringstermijn van 10 jaar.
De eiser, ..., ging in beroep tegen deze beslissing.
De rechtszaak betreft een vordering tot schadevergoeding die de wettelijke limiet overschrijdt.
Volgens artikel 122 van het Turkse Wetboek van Koophandel kan een schuldeiser in geval van schadevergoeding die de wettelijke limiet overschrijdt, binnen een termijn van 10 jaar schadevergoeding eisen. Deze termijn is de algemene verjaringstermijn zoals vastgelegd in artikel 146 van het Turkse Wetboek van Koophandel, te rekenen vanaf de datum waarop de hoofdschuld volledig is voldaan. In dit specifieke geval werd vastgesteld dat een van de in de executiedossiers geregistreerde betalingen op 23 mei 1995 plaatsvond, terwijl de rechtszaak op 17 mei 2005 werd aangespannen. De verjaringstermijn van 10 jaar was derhalve nog niet verstreken. Ondanks het feit dat de verjaringstermijn van 10 jaar nog niet was verstreken, wees de rechtbank de zaak af op grond van het feit dat deze wel was verstreken. In deze situatie had de rechtbank de zaak inhoudelijk moeten onderzoeken en het nodige onderzoek moeten verrichten overeenkomstig de eerdere vernietigingsbeslissing, alvorens een passende uitspraak te doen. De beslissing om de zaak te seponeren vanwege de verjaringstermijn wordt als onjuist beschouwd en het vonnis moet daarom worden vernietigd.
CONCLUSIE: Om de bovengenoemde redenen is op 23 januari 2018 unaniem besloten dat het vonnis ten gunste van de appellant moet worden vernietigd, dat de vooruitbetaalde griffiekosten op verzoek aan de appellant moeten worden terugbetaald en dat verder beroep of correctie van de beslissing niet mogelijk is.

Verzoek om vergoeding van aanvullende schade

AAN DE PRIMAIRE CIVIELE RECHTBANK VAN ISTANBUL

EISER: Naam en achternaam - (Identiteitsnummer van de Turkse Republiek: …) - Adres

ADVOCAAT: Naam, achternaam en adres van de advocaat

VERWEERDER: Naam en achternaam - Adres

ONDERWERP: Vergoeding voor aanvullende schade

WAARDE VAN DE EIS: … Turkse lira.

UITLEG:

1. Mijn cliënt leende op 20 januari 2003 10.000 TL aan zijn vriend B, met de afspraak dat de lening op 20 maart 2003 zou worden terugbetaald. Hij verklaarde dat B het geld nodig had om op die datum zijn huur te betalen en dat B, indien de lening niet op de afgesproken datum zou worden terugbetaald, naast de huur ook rente zou moeten betalen. Gedaagde B beloofde mijn cliënt dat hij de lening op de afgesproken datum zou terugbetalen.

2. Toen de vervaldatum aanbrak, verklaarde gedaagde B dat zij de schuld van 10.000 TL niet zouden betalen, waarna een woordenwisseling ontstond tussen mijn cliënt en gedaagde B. Mijn cliënt leed schade doordat zij de huur niet op tijd kon betalen en doordat zij de in de huurovereenkomst vastgestelde rente niet kon voldoen.

3. Twee weken na het incident betaalde gedaagde B de openstaande schuld van 10.000 TL. Omdat mijn cliënt echter niet in staat was de huur op tijd te betalen, moest hij de huur inclusief rente betalen met steun van zijn familie. Hierdoor leed mijn cliënt een verlies van … Turkse lira op zijn rekening. (Het document met betrekking tot de huurovereenkomst is bijgevoegd). Het is noodzakelijk gebleken deze rechtszaak aan te spannen om dit verlies op de gedaagde te verhalen.

BEWIJSSTUKKEN: Huurovereenkomst, betalingsdocumenten en andere juridische bewijsstukken.

JURIDISCHE GRONDSLAG: Turks Wetboek van Verbintenissen, artikel 122 en aanverwante wetgeving.

CONCLUSIE EN VERZOEK: Om de hierboven kort uiteengezette redenen verzoek en eis ik respectvol dat de zaak wordt gegrond verklaard, dat de gedaagde wordt veroordeeld tot betaling van een aanvullende schadevergoeding van … Turkse lira, waarbij wij ons het recht voorbehouden om verdere vorderingen in te stellen, en dat de gerechtskosten en advocaatkosten door de gedaagde worden gedragen. …/…/…

Naam en achternaam van de advocaat van de eiser Handtekening

(Samengesteld door: stagiaire Elif ATAĞ)